wdpress

คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติทำอะไร และมีไว้เพื่ออะไร
What is the Thai “National Human Rights Commission” doing about lese majeste?
What is Amnesty doing?
หลายคนในประเทศไทยและในต่างประเทศตั้งคำถามว่าประเทศไทยมีคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนหรือไม่ และถ้ามี...คณะกรรมการนี้กำลังทำอะไรในสถานการณ์ที่รัฐบาลประชาธิปัตย์และทหารใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพในการทำลายสิทธิเสรีภาพและประชาธิปไตยอย่างถ้วนหน้า....
ในคืนวันที่ 27 มกราคม 2552 ผมได้คำตอบจากประธานคณะกรรมสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ศ.เสนห่ จามริก ซึ่งแจ้งให้ผมทราบว่าคณะกรรมการฯ “รับทุกเรื่อง...แต่บางเรื่องคงต้องใช้เวลานาน” ต่อคำถามว่าทำไมกรณีที่คณะกรรมการฯออกแถลงการณ์โจมตีตำรวจ กรณี 7 ตุลาคม 51 ออกมาได้เร็ว ศ.เสนห์ ไม่มีคำตอบ ต่อคำถามว่าตอนนี้มีคนติดคุกที่ศาลไม่ให้ประกันตัวทั้งๆที่ยังไม่มีการพิพากษาว่าผิดในคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ศ.เสนห์ จามริก ก็ไม่มีคำตอบเช่นกัน เมื่อผมถามอาจารย์เสนห่ว่า ที่ผมเขียนจดหมายถึงอาจารย์โดยตรงเรื่องคดีผม อาจารย์อ่านหรือไม่ อาจารย์เสนห่ ตอบว่าไม่ได้อ่าน
ประชาชนชาวไทยมีสิทธิที่จะตั้งคำถามว่าเรามีคณะกรรมการสิทธิมนุยชนแห่งชาติไปทำไม เพราะกรรมการสิทธิชุดปัจจุบันดูเหมือนไม่อิสระจากอำมาตยาธิปไตย เข้าข้างพันธมิตรฯ และไม่สนใจปกป้องสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกซึ่งเป็นหลักพื้นฐานของประชาธิปไตยสากล
Many people in Thailand and abroad are asking the question: “Is there a National Human Rights Commission in Thailand? And if so, what is it doing about lese majeste?”

Well, the answer is simple. Nothing. Prof Senay Jarmrick, Chairman of the Thai Human Rights Commission, says “it all takes time”. Other commissioners say “there is a process to follow”. But a number of people are sitting in prison, without bail, before they have even been tried, I stated. No answer. The Human Rights Commission has been totally silent about all lese majeste cases for over a year, despite all these cases being gross abuses of human rights and freedom of speech. In contrast, the commission quickly came out with a statement supporting the PAD demonstrators who clashed with the police on 7th October 2008. Apparently, the process, in that case, was quick and easy.

Amnesty International are not much different. When asked if they would take up lese majeste cases, the initial answer was ... “this is sensitive, if we take up the cases we might be refused visas to Thailand”. Well, there you have it. If you were paying money to AI, you might consider switching to some other human rights organisation.
Giles Ji Ungpakorn ใจ อึ๊งภากรณ์

ในขณะที่สื่อต่างประเทศที่มีชื่อเสียงและมาตรฐาน ออกมาวิจารณ์การละเมิดสิทธิเสรีภาพของรัฐบาลประชาธิปัตย์กับทหาร ทางการไทยพยายามแบนการพูดคุย แบนวารสารต่างประเทศ แต่ไม่มีทางสำเร็จ เราจะชนะ และเราจะนำประชาธิปไตยแท้กลับมา
วารสาร Economist เสนอว่าพลเมืองธรรมดาในไทย "เบื่อกับละครพระราชวัง...กฏหมายที่หวังปิดปากประชาชนอาจต้านกระแสไม่ไหว"
นสพ Times เสนอว่าการใช้กฏหมายหมิ่นจะมีแต่ผลเสียต่อภาพของสถาบันกษัตริย์....

BANGKOK (AFP) — The Thai distributor of the Economist said Monday it had banned the latest edition of the news magazine, which carried a story about an Australian writer jailed for insulting the monarchy.
In the second ban on the British publication in two months, an Asia Books staff member said the most recent issue was barred from shelves but declined to say why.

The Economist wrote....
Thailand's new government says defending the crown is a priority.
Pirapan Salirathavibhaga, the justice minister, is creating a 24-hour
"war-room" to monitor online threats. Thousands of websites have been
blocked for alleged LeSE-MAJESTe, though anti-censorship groups say the
net is cast wide to stifle political debate. Some Thai bloggers have
been detained after posting rebellious comments.

The political background to this frenzy is hard to miss. During last
year's protracted street rallies, a rowdy mob known as the People's
Alliance for Democracy (PAD) pinned its royalist colours firmly to the
mast. It was rewarded, at a critical juncture, by the appearance by
Queen Sirikit, wife of King Bhumibol, at the funeral of one of its
supporters. The subsequent change of government appeared to seal a
royalist victory for the PAD and its blue-blooded backers.

A backlash may be brewing, though, and not just among Bangkok's
chattering classes. Conventional wisdom holds that public reverence of
Bhumibol, 81, is genuine and deeply felt. The same patently does not
apply to the heir apparent, Crown Prince Vajiralongkorn. Palace
propagandists have struggled to burnish his image. Indeed, private
gossip on the foibles of royals has never been sharper. Some
intellectuals are pushing at the margins for freer speech. A petition
signed by 128 academics from several countries calls for charges
against Mr Ungpakorn to be dropped. But the biggest shift (though the
hardest to measure) appears to be under way among ordinary Thais who
are tiring of the royal charade. Repressive laws may not be enough to
stop a tidal wave of straight talk.

Why the Lese Majeste law in Thailand is an abomination
Associate Professor Giles Ji Ungpakorn
Faculty of Political Science, Chulalongkorn University

The lese majeste law in Thailand represents a gross attack on the freedom of speech, freedom of expression and academic freedom. The practical impact is that we do not have a fully developed democracy or internationally accepted academic standards in our universities.

In my particular case, my own university refused to sell my academic book about the 2006 military coup in their bookshop. They then gave my book to the police special branch, which has now resulted in the government prosecution against me. Imagine the impact on my fellow academics. This climate of fear creates poor quality academic work which avoids all important controversial issues and debates. This appalling tradition of educational mediocrity starts at primary school and works its way right to the top of the educational system. Students are encouraged to learn subjects parrot-fashion and write descriptive, one-sided essays. Academics refuse to engage in any debate, do not read work by those who do not agree with them and regard any academic arguments as personal attacks.

The Thai Monarchy is said to be “universally loved by all Thais”. This may or may not be true. But what people have to understand is that in Thai society there is a climate of fear created by the lese majeste law, along side a manic promotion of the Monarchy. The King is said to be a genius in all fields. All statements by the Monarch are repeated as though they are the ultimate wisdom and he is referred to as “our father”. A more recent practice has been to make employees in private and public workplaces wear Royal yellow shirts every Monday or to wear black for a whole year in order to pay respect to the King’s sister after she died. Many have made comparisons with North Korea.

Another example is the idea of “Sufficiency Economics”. Once the Monarch has given his blessing to the “Sufficiency Economy”, we are all supposed to accept it and praise it without question. The Sufficiency Economy is really a political ideology that teaches people to be happy with their present circumstances and to ignore the need for income redistribution. Luckily, this aspect of brain-washing does not work very well in Thai society, for a society which cannot openly discuss economic and political policies will remain backward and under-developed. But the mere criticism of the Sufficiency Economy is enough to attract charges of lese majeste.

What is the aim of all this attempt at enforced idiocy among the population? It is a continuous attempt to keep the vast majority of Thai people in their place. We are encouraged to believe that the King is all powerful, when in fact he is a constitutional monarch. The Thai population are encouraged to believe that we live under an “ancient system of Monarchy”, a cross between a Sakdina, Absolute and Constitutional Monarchy system. People have to crawl on the ground in front of the King. But the true beneficiaries of this are the army, civilian conservative bureaucrats and the Democrat Party, not the Monarchy.

The Military often claim that they are the “defenders of the Constitutional Monarchy”, yet the Thai Military has a long history of making un-constitutional coups. These are often “legitimised” by claiming to protect the Monarchy. The 19th September 2006 coup is a good example. Rather than defending the Monarchy as such, the military sought to legitimise themselves by referring to the Monarch. The Lese Majeste Law is thus used as a tool by the military, and other authoritarian elites, in order to protect their interests instead of preserving the Constitutional Monarchy. The promotion of an image that the Monarchy is all powerful (an un-constitutional image), is part of this self-legitimisation by the military and other forces who are now in government. Les majeste cases have multiplied since the Democrats were manoeuvred into government by the army in December 2008. It is now a central weapon to be used against all those who criticised the 2006 coup or those who oppose the government.

Whether one is a Royalist or a Republican, it is now an undeniable fact that this brain-washing campaign is falling apart. And it is falling apart at the very moment when the King is getting old and may soon die. If the King is loved and respected, the same cannot be said about his son. The army, the Right-wing PAD protestors who closed the airports and the Democrat Party, have dragged the Monarchy into politics by claiming that the 2006 coup and actions by the PAD are supported or even directed by the Monarchy. It is common to hear ordinary Thais complain about the present political set-up and to then say “we all know who is behind this”. Criticism of the Monarchy is at an all time high. Its legitimacy may soon be in crisis because of the actions of the army and others and because Royal legitimacy is all that the conservative authoritarians have, they are panicking because it is all unravelling. They have brought this on themselves. The lese majeste law does not even allow for the proper functioning of a Democratic Constitutional Monarchy, which is the type of Monarchy stipulated in the Constitution. This is because it allows the Generals to take authority from the Monarchy at will.

Constitutional Monarchs in most democratic countries enjoy stability while being subjected to public scrutiny. Therefore we must conclude that the Thai lese majeste laws are not in place in order to bring stability to the institution, but serve another purpose.

Those who charge me with Lese Majeste are doing so because I have shown a principled and unyielding opposition to military coups and dictatorships. Many other activists are facing similar charges for the same reason. We must not forget their plight. We must wage an international and national political campaign to defend democratic rights in Thailand and for the abolition of the Lese Majeste law.

Unfortunately, the climate of fear that surrounds criticism of the Monarchy, together with the fact that many intellectuals, social activists and NGO people were so morally and politically bankrupt as to support the 2006 military coup, means that important sections of civil society remain silent about lese majeste. However thousands of ordinary citizens are concerned enough to express an opinion that the lese majeste law must be abolished. Without abolishing this law, we cannot have democracy in Thailand.

My book “A Coup for the Rich”
I wrote and published this book a few months after the 19th September 2006 military coup. The book was an attempt to write an academic analysis of the Thai political crisis from a pro-democracy point of view. While constantly criticising the Thaksin government’s gross abuses of Human Rights, I argued that the coup was totally unjustified. I argued that those who supported the coup: the military, the PAD, disgruntled businessmen, neo-liberals and conservative civil servants, were united in their contempt for the poor. They have no faith in democracy because they believe that the poor do not deserve the right to vote. They also hate Thaksin’s party because it could win elections, while they could not.

Another important theme in my book is the questioning of the perceived “fact” that the crisis was a result of a dispute between the Monarchy and Thaksin. It is this argument of mine that may have enraged the military most of all, since they wished to use Royal legitimacy for their coup. I also attempted to stimulate a discussion about whether a Constitutional Monarchy should defend the Constitution and Democracy. In another section of the book I tried to paint an historical account of the Monarchy and to argue that it is now a modern institution, not a feudal one.

I reject totally the accusation that I have committed any crime by writing and publishing this book.

English below
ร่วมลงชื่อ
ยุติการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพกับผู้รักประชาธิปไตย

เรา พลเมืองที่รักประชาธิปไตยและสิทธิเสรีภาพ ขอคัดค้านการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเพื่อทำลายเสรีภาพในการแสดงความเห็น เสรีภาพทางวิชาการ และเสรีภาพทางความคิด เราเรียกร้องให้รัฐบาลยุติคดีต่างๆ ที่เกิดกับกลุ่มคนที่คัดค้านรัฐประหาร 19 กันยา

รัฐประหาร 19 กันยา ได้แอบอ้างความชอบธรรมจากสถาบันเบื้องสูง เพื่อปิดบังเจตนาเผด็จการของฝ่าย คมช. พร้อมทั้งใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเพิ่มขึ้นในลักษณะที่คุกคามประชาธิปไตยและสิทธิเสรีภาพของประชาชน วัตถุประสงค์ของการใช้กฎหมายนี้ไม่ใช่เพื่อปกป้องสถาบันกษัตริย์ในระบบรัฐธรรมนูญประชาธิปไตย แต่เป็นการพยายามหวังทำลายคนที่ไม่เห็นด้วยกับการทำรัฐประหาร โดยมุ่งสร้างบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวแก่ผู้ที่ต้องการแสดงออกตามหลักประชาธิปไตยสากลเยี่ยงอารยประเทศ

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือการขัดขวางสิทธิเสรีภาพทางวิชาการของ รศ. ใจ อึ๊งภากรณ์ ผ่านการตั้งข้อกล่าวหาว่าหนังสือวิชาการของเขาเรื่อง รัฐประหาร 19 กันยา (Coup for the Rich) "หมิ่นสถาบัน" ตัวอย่างอื่นๆ ของคนที่ถูกโจมตีเพราะไม่ยอมรับรัฐประหาร 19 กันยา มีอีกหลายคน เช่น กรณี จักรภพ เพ็ญแข ที่ถูกกล่าวหาในคดีคล้ายกัน เพื่อกดดันให้เขาลาออกจากตำแหน่งในรัฐบาล เพียงเพราะตั้งคำถามว่าพระมหากษัตริย์ในระบบประชาธิปไตยไทยควรจะเป็นอย่างไร หรือกรณี โชติศักดิ์ อ่อนสูง ที่สงวนสิทธิ์ตามความเชื่อของตนเองอย่างสันติ และมีกรณี ดา ตอปิโด และบุญยืน ประเสริฐยิ่ง นอกจากนี้มีคดีของ นักข่าวบีบีซี Jonathan Head นักเขียนชาวออสเตรเลีย Harry Nicolaides อาจารย์สุลักษณ์ ศิวรักษ์ และ สุวิชา ท่าค้อ เป็นต้น

ความจริงถูกพิสูจน์ซ้ำแล้วซ้ำอีกว่ากฎหมายนี้ถูกนำมารังแกคนที่คิดต่างเท่านั้น ถึงเวลาแล้วที่ผู้รักความเป็นธรรม และต้องการรักษาประชาธิปไตยของไทยไว้ จะร่วมกันรณรงค์อย่างจริงจังเพื่อหยุดยั้ง "การบังคับใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ"

เราผู้มีรายนามท้ายประกาศฉบับนี้ขอเรียกร้องให้มีการยกเลิกกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เพื่อไม่ให้เป็นเครื่องมือของเผด็จการและผู้หวังทำลายระบบประชาธิปไตยอีกต่อไป
ปล. ถ้าเห็นด้วยกรุณาส่งชื่อจริงและนามสกุลจริงมาที่ : giles.lessemajeste@gmail.com

รายชื่อ
......

Please sign this open letter

Stop the use of “lese majesty” in Thailand. Defend freedom of speech
We, the undersigned, oppose the use of lese majeste in Thailand in order to prevent freedom of speech and academic freedom. We demand that the government cease all proceedings in lese majeste cases.

The 19th September 2006 military coup in Thailand claimed “Royal legitimacy” in order to hide the authoritarian intentions of the military junta. Lese Majeste charges have not been used to protect “Thai Democracy under a Constitutional Monarchy” as claimed. The charges are used against people who criticised the coup and disagree with the present destruction of democracy. They are used to create a climate of fear and censorship.

One obvious case is that of Associate Professor Giles Ji Ungpakorn, from the Faculty of Political Science, Chulalongkorn University. He is facing Lese Majeste charges for writing a book “A Coup for the Rich”, which criticised the 2006 military coup. (Read the book at http://wdpress.blog.co.uk/). Others who have been accused of Lese Majeste are former government minister Jakrapop Penkae, who asked a question at the Foreign Correspondent’s Club in Bangkok, about exactly what kind of Monarchy we have in Thailand. There is also the case of Chotisak Oonsung, a young student who failed to stand for the King’s anthem in the cinema. Apart from this there are the cases of Da Topedo and Boonyeun Prasertying. In addition to those who opposed the coup, the BBC correspondent Jonathan Head, an Australia writer names Harry Nicolaides, social critic Sulak Sivaraksa are also facing charges. The latest person to be thrown into jail and refused bail is Suwicha Takor, who is charged with Lese Majeste for surfing the internet. The Thai Minister of Justice has called for a blanket ban on reporting these cases in the Thai media. The main stream Thai media are obliging. Thus we are seeing a medieval style witch hunt taking place in Thailand with “secret” trials in the courts. The Justice Ministry is also refusing to publish figures of lese majeste cases.

We call for the abolition of les majeste laws in Thailand and the defence of freedom and democracy.

Signed.....

Please send your full name to : Giles.LesseMajeste@gmail.com , ji.ungpakorn@gmail.com

หนังสือ A Coup for the Rich
ชำนาญ จันทร์เรือง

ผมไม่รู้จัก อ.ใจ อึ้งภากรณ์ เป็นการส่วนตัวมาก่อนแม้ว่าจะมีโอกาสร่วมเสวนาทางวิชาการบ้างเป็นบางครั้ง แต่เมื่อได้มีโอกาสอ่าน "A Coup For the Rich: THAILAND's POLITICAL CRISIS" ที่ อ.ใจเขียนจนจบแล้ว จึงรู้จัก อ.ใจมากขึ้น และแน่นอนที่สุดก็คือ รู้จักการเมืองไทยในแง่มุมที่ลึกซึ้งมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำอธิบายที่มิใช่มาจากนักวิชาการหรือนักวิเคราะห์กระแสหลัก (mainstream analysis) แต่เป็นคำอธิบายในทางเลือกอื่น(alternative explanation)

น่าเสียดายที่หนังสือเล่มนี้เขียนเป็นภาษาอังกฤษซึ่งเป็นยาขมสำหรับคนไทย แต่เนื้อหาที่บรรจุนั้นกลับเข้มข้น น่าบริโภคเป็นอย่างยิ่ง อ.ใจได้อธิบายถึงแนวความคิดของผู้ที่ไม่เอาทั้งทักษิณและคณะรัฐประหาร (No to Thaksin and No to the Coup) โดยชี้ให้เห็นว่า ไม่ว่าทักษิณหรือรัฐประหารก็ล้วนแล้วแต่เป็นอันตรายต่อประชาธิปไตยไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

หนังสือเล่มนี้ได้ชี้ให้เห็นถึงการไม่ยอมรับของคนชั้นนำในสังคมที่สนับสนุนรัฐประหารที่เห็นว่าคนจนมีประชาธิปไตยมากเกินไป (too much democracy) และโดยเขาเหล่านั้นแบ่งประเทศไทยว่ามีสองชนชั้นใหญ่ๆ คือชนชั้นกลางที่กระจ่างแจ้งและเข้าใจประชาธิปไตย (enlightened middle-classes who understand democracy) กับชาวชนบทและชาวเมืองที่ยากจนอันแสนจะโง่เขลา (ignorant rural and urban poor)

และยังได้ถ่ายทอดมุมมองของพลเอกสนธิ บุญยรัตกลิน หัวหน้าคณะรัฐประหารที่มองว่า ประชาชนชาวไทยยังขาดความรู้ความเข้าใจประชาธิปไตยที่ถูกต้อง จึงมีความจำเป็นที่จะต้องเข้ามาให้การศึกษา (I suspect many Thais still lack a proper understanding of democracy: The people have to understand their rights and their duties…I think it is important to educate the people about true democratic rule)

นอกจากนั้น อ.ใจยังได้วิพากษ์นักวิชาการที่มีชื่อเสียง อาทิ เอนก เหล่าธรรมทัศน์, ธีรยุทธ์ บุญมี และอดีตนายกฯอานันท์ ปันยารชุน ว่า ปัจจุบันได้หันมาส่งเสริมแนวความคิดคุณค่าของเอเชีย (the idea of Asia values) เพื่ออธิบายเหตุผลของการทำรัฐประหารในครั้งนี้ โดยนักวิชาการเหล่านี้มองว่าประชาธิปไตยแบบไทยๆ (Thai-style democracy) นั้นเป็นสิ่งควรจะเป็นระบบผสม โดยการแบ่งปันอำนาจระหว่างรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งกับสถาบันกษัตริย์ ส่วนนโยบายประชานิยมของไทยรักไทยนั้น จะถูกแทนที่ด้วยรัฐสวัสดิการ

ในส่วนของกลุ่มพลังที่มีส่วนผลักดันขับไล่ทักษิณก่อนการรัฐประหาร ที่นำโดยพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย อ.ใจได้วิเคราะห์แยกแยะถึงองค์ประกอบและปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้มีการเคลื่อนไหว ซึ่งโดยสรุปแล้ว ผู้ที่มีอิทธิพลสูงสุดและควบคุมการเคลื่อนไหวของพันธมิตรฯ ทั้งหมดคือ สนธิ ลิ้มทองกุล นั่นเอง เพราะมีทั้งเงินทุน สื่อ ฯลฯ อยู่ในมือ โดยมองว่าแกนนำที่เหลือเป็นเพียงผู้สนับสนุนเท่านั้น

อ.ใจได้กล่าวถึงการกลับมาสถาปนาระบอบกษัตริย์ของอังกฤษเพียง 11 ปีภายหลังการปฏิวัติ ค.ศ.1640 ของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ที่สามารถฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ภายหลังการเสียชีวิตเขา แต่ระบอบกษัตริย์ที่ได้กลับคืนมาก็ไม่เหมือนเดิมดังแต่ก่อน เพราะกฎหมายศักดินาและระบบเศรษฐกิจเก่าแก่ได้ถูกทำลายลง แต่อย่างไรก็ตามก็ยังติดอยู่กับการสนับสนุนจากพ่อค้าและผู้ดี โดยยกตัวอย่างเปรียบเทียบพระเจ้าชารลส์ที่ 2 ว่า เป็นกษัตริย์โดยพระคุณของพระเจ้า แต่ในความจริงแล้วเป็นโดยพระคุณของบรรดาพ่อค้าและพวกผู้ดีทั้งหลาย (Charles (the 2nd) was King by Grace of God, but really King by the Grace of merchants and squires)

นอกจากนี้ยังได้กล่าวถึงคนเดือนตุลาฯ อันเป็นผลผลิตของเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ที่เรียกร้องรัฐธรรมนูญและประชาธิปไตย แต่ต้องหนีเข้าป่าไปร่วมอุดมการณ์กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยเมื่อครั้งเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 แต่ในที่สุดก็กลับมาเข้าร่วมกับรัฐบาลไทยรักไทย โดยเปลี่ยนอุดมการณ์ไปโดยเห็นว่าอุดมการณ์เดิมไม่สามารถปรับตัวเข้ากับโลกสมัยใหม่ได้

เขาเหล่านั้นเห็นว่าประเทศไทยจำเป็นต้องใช้ระบบเศรษฐกิจแบบคู่ขนาน (Dual Track) โดยพัฒนานโยบาย "ทุนนิยม" และ "เศรษฐกิจประชาชน (ชุมชน)" ไปในขณะเดียวกัน (development policy, where "Capitalism" and the "Peoples Economy" (Community based activities) went hand in hand) หรือที่เรารู้จักกันโดยทั่วไปว่าเสรีนิยมบวกกับประชานิยมนั่นเอง

ในขณะเดียวกัน วิถีชีวิตของคนเดือนตุลาฯ ในไทยรักไทยห่างเหินจากกระบวนการความเคลื่อนไหวของประชาชนแปรเปลี่ยนเป็นนายทุนและรัฐมนตรีผู้สูงศักดิ์อย่างเต็มตัว นโยบายของรัฐบาลพรรคไทยรักไทยที่ออกมาไม่เคยมีความตั้งใจที่จะเก็บภาษีคนรวยอย่างเต็มที่

ในช่วงแรก นโยบายนี้ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทุนไทยเกือบทั้งหมด แต่เมื่อเวลาผ่านไป นักธุรกิจบางคนรู้สึกว่าตนถูกกีดกันจากการเข้าร่วมเสวยผลประโยชน์ที่มีแต่เพียงพลพรรคไทยรักไทยเท่านั้น จึงเริ่มมีการแสดงความไม่พอใจและนำไปสู่การเคลื่อนไหวต่อต้านในที่สุด

และบทสุดท้ายในหนังสือเล่มนี้ ได้กล่าวถึงปัญหาความรุนแรงในภาคใต้ของประเทศไทยที่ได้สรุปว่า ต้นตอแห่งปัญหาที่แท้จริงนั้นมีรากเหง้ามาจากรัฐไทยนั่นเอง โดยลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ในอดีตจนถึงเหตุการณ์ในสมัยรัฐบาลทักษิณ กรณีตากใบ ฯลฯ จนท้ายสุดคือเหตุการณ์สึนามิที่ดูเหมือนว่าจะเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่ผลที่ตามมากลับไม่ใช่ (The Tsunami was natural, but its effects were not)

ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เป็นเพียงบางส่วนจากหลายๆ ส่วนที่ไม่สามารถนำมากล่าวถึงได้หมด แต่โดยสรุปแล้วผมเห็นเป็นหนังสือที่มีคุณค่ายิ่ง เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงความเห็นของนักวิชาการ (ที่แท้จริง) เพียงคนเดียว แต่ได้เปิดมุมมองใหม่ๆ ขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าคงไม่มีใครเห็นด้วยทั้งหมด แต่อย่าลืมว่าความเจริญงอกงามทางวิชาการในระบอบประชาธิปไตยก็เริ่มต้นจากการยอมรับในความเห็นที่แตกต่างมิใช่หรือ

คิดว่าคนไทยคงจะได้มีโอกาสอ่านฉบับที่แปลเป็นภาษาไทย อย่าปล่อยให้แต่ฝรั่งหรือคนรู้ภาษาอังกฤษได้อ่านเท่านั้นนะครับ

-------------------------

หมายเหตุ เผยแพร่ครั้งแรกในกรุงเทพธุรกิจฉบับประจำวันพุธที่ 11 เมษายน 2550

รัฐมนตรียุติธรรมไทย ใช้ข้ออ้างเผด็จการเรื่อง "ความมั่นคง" เพื่อสนับสนุนคดีหมิ่นเดชานุภาพ
ซึ่งพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องการปกป้องอำนาจเผด็จการ

Thai Justice Minister says lese majeste about “national security”Thailand’s new justice minister vowed yesterday to toughen controversial laws protecting the monarchy and crack down on unprecedented levels of criticism of the palace stemming from recent political turmoil.
Pirapan Salirathavibhaga, a former judge, said protecting the nation’s “most revered institution” was his top priority, adding that he would enlist the help of the army to suppress alleged anti-royal activities.
“In Thailand, the monarchy is not only a symbolic institution. It is the pillar of national security,” he said in an interview. “Whatever is deemed as affecting the monarchy must be treated as a threat to national security,” said Pirapan, who has a US Masters degree in law. [...]
The administration has already announced plans to add 400 Web pages to 2,300 already blocked for lese-majeste, or insulting the monarchy, a crime that carries up to 15 years in prison in Thailand, where many regard the king as semi-divine.
Freedom of speech is enshrined in the constitution but Pirapan said that did not mean criticism of the monarchy amounting to a threat to national security would be tolerated. “When you visit the United States, your rights have been infringed when you have to take your shoes or your belt off for an airport security check. That is done for the sake of national security,” Pirapan said.
“In Thailand, your freedom of speech might have to be compromised for the sake of national security,” he said.
(Reuters)

Note:
National security has often been used as an excuse for authoritarian actions by military regimes in the past.
The same justice Minister has urged the Thai press not to report lese majeste cases. No doubt in case they can be subject to public scrutiny!

วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2552 เวลา 19:06:37 น. มติชนออนไลน์

รมว.ยธ.ฉุน"ดีเอสไอ"ให้ข่าวจับเว็บหมิ่นขยายผลยาก
รมว.ยุติธรรมกำชับ "ดีเอสไอ "กำชับไม่ให้ข่าวหมิ่นสถาบันแพร่ออกไปอีก ชี้บางคดีต้องเป็นความลับเพื่อสอบสวนขยายผลเปิดเผยจะทำให้สอบสวนลำบากมากขึ้น

เชิญลงชื่อในจดหมายเปิดผนึกเพื่อให้ยกเลิกกฏหมายหมิ่นเดชานุภาพ ดูรายละเอียดที่เวปประชาไท

English French and Spanish below
แถลงข่าวโดย รศ.ใจ อึ๊งภากรณ์ กรณีคดีหมิ่นเดชานุภาพ

อย่างที่ทราบกัน ผมได้รับหมายเรียกพบตำรวจที่สถานีตำรวจนครบาลปทุมวัน ในวันอังคารที่ 20 มกราคม 2552 เวลา 10.00 น. คดีนี้มาจากหนังสือวิชาการภาษาอังกฤษของผมชื่อ “A Coup for the Rich” ซึ่งตีพิมพ์ในต้นปี ๒๕๕๐
มันเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งที่นักรัฐศาสตร์ในประเทศไทย จะต้องพยายามวิเคราะห์ลักษณะของสถาบันกษัตริย์ในบรรยากาศที่มีเสรีภาพทางวิชาการ แต่สถาบันกษัตริย์ได้ถูกนำมาอ้างในการต่อสู้ของกลุ่มการเมืองต่างๆ เช่น กรณี รัฐประหาร 19 กันยา และกรณีการปิดสนามบินโดยพันธมิตรฯเป็นต้น และข้อกล่าวหาเรื่องหมิ่นเดชานุภาพถูกใช้ในการโจมตีฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองมาอย่างต่อเนื่อง
1. กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ในประเทศไทยเป็นอุปสรรคในการทำงานของสถาบันกษัตริย์ในระบบประชาธิปไตย เนื่องจากมีการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกและห้ามไม่ให้พลเมืองตรวจสอบสถาบันกษัตริย์ด้วยความโปร่งใส พลเมืองไทยถูกชักชวนให้เชื่อว่าเราดำรงอยู่ในระบบกษัตริย์แบบโบราณ ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างระบบศักดินา ระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และระบบประชาธิปไตยอันมีกษัตริย์เป็นประมุข

2. การใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ในประเทศไทยเป็นการพยายามจำกัดการพูดคุยแลกเปลี่ยนด้วยปัญญา เป็นการพยายามที่จะห้ามการคิดเองเพื่อส่งเสิรมระบบท่องจำในหมู่ประชาชน ตัวอย่างที่ดีคือ กรณีเศรษฐกิจพอเพียง เพราะเมื่อมีการเสนอแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงจากพระราชวัง มีความคาดหวังในสังคมว่าเราจะชื่นชมและยอมรับโดยไม่มีการตั้งคำถาม อย่างไรก็ตามเป็นเรื่องที่ดีที่การล้างสมองแบบนี้ไม่ค่อยได้ผลนัก เพราะสังคมใดที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันในเรื่องในโยบายเศรษฐกิจและการเมืองไม่ได้ ย่อมเป็นสังคมที่ด้อยพัฒนา

3. กองทัพมักจะอ้างว่าเป็นผู้ปกป้องสถาบันกษัตริย์ในระบบรัฐธรรมนูญ แต่ทหารไทยมีประวัติอันยาวนานในการทำลายรัฐธรรมนูญด้วยการทำรัฐประหาร บ่อยครั้งรัฐประหารดังกล่าวจะอ้างความชอบธรรมจากสถาบันกษัตริย์ รัฐประหารหาร 19 กันยา เป็นตัวอย่างที่ดี เราควรเข้าใจว่าการกระทำดังกล่าวมิได้กระทำเพื่อปกป้องสถาบันกษัตริย์ แต่เป็นการอ้างถึงสถาบันกษัตริย์เพื่ออ้างความชอบธรรมกับการปฏิบัติของทหาร ดังนั้นกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ถูกใช้โดยทหารและกลุ่มเผด็จการอื่นๆ เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของเขา การสร้างภาพว่าสถาบันกษัตริย์มีอำนาจล้นฟ้า ซึ่งขัดต่อรัฐธรรมนูญประชาธิปไตย เป็นการพยายามสร้างความชอบธรรมกับตนเองโดยทหารและกลุ่มอื่นๆ

4. ระบบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญภายประชาธิปไตยทั่วโลกมีเสถียรภาพ ในขณะที่ประชาชนมีสิทธิวิพากษ์วิจารณ์อย่างเต็มที่ ดั้งนั้นเราจะต้องสรุปว่ากฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ไม่ได้มีไว้เพื่อสร้างเสถียรภาพกับสถาบันกษัตริย์แต่มีไว้เพื่อวัตถุประสงค์อื่น

5. ผู้ที่กล่าวหาผมว่าหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ กล่าวหาผมเพราะผมมีจุดยืนและอุดมการณ์ในการต่อต้านรัฐประหารและเผด็จการ นักเคลื่อนไหวอื่นหลายคนถูกข้อกล่าวหาเช่นเดียวกัน และเราไม่ควรจะลืมกรณีของพวกเขา เราจะต้องรณรงค์เพื่อประชาธิปไตยและการยกเลิกกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ทั้งในสังคมไทยและเวทีสากล

หนังสือ A coup for the rich
ผมเขียนหนังสือเล่มนี้ หลังการทำรัฐประหาร 19 กันยา เพื่อเป็นการวิเคราะห์วิกฤติการเมืองไทยในเชิงวิชาการจากจุดยืนที่สนับสนุนประชาธิปไตย ในขณะที่ผมวิพากษ์วิจารณ์การละเมิดสิทธิมนุษยชนของรัฐบาลทักษิณมาตลอด ผมได้เสนอว่าการทำรัฐประหารขาดความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง ผมเสนอว่ากลุ่มที่สนับสนุนรัฐประหารประกอบไปด้วย ทหาร พันธมิตรฯ นักธุรกิจบางส่วน นักเสรีนิยมสุดขั้ว และข้าราชการอนุรักษ์นิยม กลุ่มเหล่านี้มีจุดร่วมในการดูถูกคนจน เขาไม่ชื่นชมในระบบประชาธิปไตย เพราะเขามองว่าคนจนไม่ควรจะมีสิทธิเลือกตั้ง และเขาเกลียดชังพรรคการเมืองของทักษิณเพราะมีความสามารถในการชนะการเลือกตั้งในขณะที่เขาเองชนะการเลือกตั้งไม่ได้

อีกประเด็นหนึ่งที่สำคัญในหนังสือของผม เป็นการตั้งคำถามกับความเชื่อในสังคมไทยว่าวิกฤตินี้มาจากความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับทักษิณ ประเด็นนี้อาจจะสร้างความโกรธแค้นในหมู่ทหาร คมช. เพราะเขาต้องการสร้างความชอบธรรมจากพระราชวังในการทำรัฐประหาร ในประเด็นนี้ผมพยายามที่จะกระตุ้นการแลกเปลี่ยนทางวิชาการ โดยการตั้งคำถามว่าสถาบันกษัตริย์ในระบบประชาธิปไตยควรจะปกป้องรัฐธรรมนูญและประชาธิปไตยหรือไม่ ในบทที่สองของหนังสือ ผมพยายามวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของสถาบันกษัตริย์ไทยตามประวัติศาสตร์ โดยเสนอว่าสถาบันกษัตริย์ในยุคนี้เป็นสถาบันสมัยใหม่ ไม่ใช่สถาบันศักดินา
ผมปฏิเสธโดยสิ้นเชิงข้อกล่าวหาว่าผมได้ก่ออาชญากรรมด้วยการเขียนหนังสือเล่มนี้ และผมพร้อมที่จะสู้ข้อกล่าวหาคดีหมิ่นเดชานุภาพในทุกรูปแบบ เพื่อปกป้องเสรีภาพทางวิชาการและสิทธิเสรีภาพในระบบประชาธิปไตย
เนื่องจากข้อกล่าวหาในครั้งนี้มาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจสันติบาลซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ คำถามสำคัญคือ รัฐบาลใหม่ของพรรคประชาธิปัตย์มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้และคดีอื่นๆอีกหลายคดีอย่างไร เพราะนายกรัฐมนตรีได้ประกาศว่าจะเข้มงวดมากขึ้นในคดีหมิ่นเดชานุภาพ

ใจ อึ๊งภากรณ์ ji.ungpakorn@gmail.com 0813469481
13 มกราคม 2552

Press Statement by Associate Professor Giles Ji Ungpakorn
Regarding Lese Majeste charges

As you know, I have been summonsed to Pathumwan police station for questioning at 10.00 am on Tuesday 20th January 2009. I have been accused of Lese Majeste. The charge arises from my book “A Coup for the Rich”, published in 2007. Those found guilty of Lese Majeste face a heavy prison sentence.

1. The Lese Majeste Law in Thailand does not allow the for the proper functioning of a Democratic Constitutional Monarchy, since it restricts freedom of speech and expression and does not allow for public accountability and transparency of the institution of the Monarchy. The Thai population are encouraged to believe that we live under an “ancient system of Monarchy”, a cross between a Sakdina, Absolute and Constitutional Monarchy system.

2. The use of the Lese Majeste Law in Thailand is an attempt to prevent any discussion about one of the most important institutions. It attempts to prevent critical thought and encourage a system of “learning by rote” among the population. For example, once the Monarch has given his blessing to the “Sufficiency Economy”, we are all supposed to accept it and praise it without question. Luckily, this type of brain-washing does not work very well in Thai society, for a society which cannot openly discuss economic and political policies will remain backward and under-developed.

3. The Military often claim that they are the “defenders of the Constitutional Monarchy”, yet the Thai Military has a long history of making un-constitutional coups. These are often “legitimised” by claiming to protect the Monarchy. The 19th September 2006 coup is a good example. Rather than defending the Monarchy as such, the military sought to legitimise themselves by referring to the Monarch. The Lese Majeste Law is thus used as a tool by the military, and other authoritarian elites, in order to protect their interests instead of preserving the Constitutional Monarchy. The promotion of an image that the Monarchy is all powerful (an un-constitutional image), is part of this self-legitimisation by the military and other forces.

4. Constitutional Monarchs in most democratic countries enjoy stability while being subjected to public scrutiny. Therefore we must conclude that the Thai Lese Majeste Laws are not in place in order to bring stability to the institution, but serve another purpose.

5. Those who charge me with Lese Majeste are doing so because I have shown a principled and unyielding opposition to military coups and dictatorships. Many other activists are facing similar charges for the same reason. We must not forget their plight. We must wage an international and national political campaign to defend democratic rights in Thailand and for the abolition of the Lese Majeste law.

My book “A Coup for the Rich”

I wrote and published this book a few months after the 19th September 2006 military coup. The book was an attempt to write an academic analysis of the Thai political crisis from a pro-democracy point of view. While constantly criticising the Thaksin government’s gross abuses of Human Rights, I argued that the coup was totally unjustified. I argued that those who supported the coup: the military, the PAD, disgruntled businessmen, neo-liberals and conservative civil servants, were united in their contempt for the poor. They have no faith in democracy because they believe that the poor do not deserve the right to vote. They also hate Thaksin’s party because it could win elections, while they could not.

Another important theme in my book is the questioning of the perceived “fact” that the crisis was a result of a dispute between the Monarchy and Thaksin. It is this argument of mine that may have enraged the military most of all, since they wished to use Royal legitimacy for their coup. I also attempted to stimulate a discussion about whether a Constitutional Monarchy should defend the Constitution and Democracy. In another section of the book I tried to paint an historical account of the Monarchy and to argue that it is now a modern institution, not a feudal one.

I have now sold all 1000 copies of “A Coup for the Rich”, but it is available to download from my blog http://wdpress.blog.co.uk/ and from the International Socialist Tendency website in the U.K. Just after publication, the book was withdrawn from sale by Chulalongkorn University bookshop and later by Thammasart University bookshop.

I reject totally the accusation that I have committed any crime by writing and publishing this book. I am prepared to fight any Lese Majeste charges in order to defend academic freedom, the freedom of expression and democracy in Thailand.

Since this accusation was filed by a Special Branch officer, the present Democrat Party Government should be questioned about its role in this and many other cases. The new Prime Minister has stated that he wants to see a firm crackdown on les majesty and many recent cases have been filed by the police.

Listen to another related lesse Majeste case. Mr Chotisak.
http://www.npr.org/templates/player/mediaPlayer.html?action=1&t=1&islist=false&id=90024852&m=90024816

Giles Ji Ungpakorn ji.ungpakorn@gmail.com
13 January 2009

What you can do
1. Write a letter of protest/concern to Prime Minister Abhisit Vejjajiva, Government House, Bangkok, Thailand. Fax number +66(0)29727751
2. Write a letter of protest/concern to the Ambassador, The Royal Thai Embassy, in your country.
3. Demand that Amnesty International take up all Les Majesty cases in Thailand.
4. Demand the abolition of the les majesty law.
5. If you are a national of the U.S.A., a Western European country, or Australia, please write to politicians and ask them to make sure the local embassy in Bangkok takes an interest in all lesse majeste cases.

Déclaration de presse du professeur associé Giles Ji Ungpakorn concernant l'inculpation de Lèse Majesté

Comme vous le savez, j'ai été assigné à comparaître par le commissariat de police de Pathumwan pour un interrogatoire dans la mâtiné du mardi 20 janvier 2009 à 10 heures. Je suis accusé de Lèse Majesté. Cette inculpation provient de mon livre "Un Coup d'état pour les Riches", publié en 2007. Ceux qui sont jugés coupables de Lèse Majesté sont condamnés à une lourde peine de prison.

1. La Loi anti Lèse Majesté de Thaïlande empêche le bon fonctionnement d'une Monarchie Constitutionnelle Démocratique car elle restreint la liberté de parole et d'expression et n'autorise pas l'explication et la transparence de l'institution de la Monarchie. La population thaïlandaise est encouragée de croire que nous vivons dans "un ancien système de Monarchie", à mi-chemin entre une Sakdina et une Monarchie mi-constitutionnelle mi-absolue.

2. En Thaïlande, l'utilisation de la Loi anti Lèse Majesté est une tentative d'interdire toute discussion au sujet d'une des institution les plus importantes. Le but est d'empêcher les pensées critiques et d'encourager un système "d'apprentissage machinal" parmi le peuple. Par exemple, une fois que le Roi a donné sa bénédiction à "l'Economie Suffisante", Nous sommes tous supposés l'accepter et l'aduler sans se questionner. Par chance, ce type de lavage de cerveau ne marche pas très bien dans la société thaïlandaise, malgré le fait qu'une société ne pouvant pas discuter ouvertement d'économie et de programmes politiques restera arriérée et sous-développée.

3. Les militaires prétendent souvent qu'ils sont les "défenseurs de la Monarchie Constitutionnelle", alors que, tout au long de leur histoire, ils ont fait des coups d'états anticonstitutionnels. Ces putschs sont toujours légitimés par l'argument de protéger la Monarchie. Le coup d'état du 19 septembre 2006 est un bon exemple. Plutôt que de défendre la Monarchie en tant que telle, l'armée cherche à se donner une légitimité elle même en se référant au Roi. Ainsi la Loi anti Lèse Majesté est utilisée comme un outil par les militaires et les autres élites partisanes de l'autoritarisme dans le but de protéger leurs intérêts plutôt que de préserver la Monarchie Constitutionnelle. La promotion de l'image que la Monarchie est toute puissante (une image anticonstitutionnelle) fait partie de cette auto-legitimation par l'armée et ces autres forces.

4. Dans la plupart des pays démocratiques, les Monarques Constitutionnels jouissent de la stabilité bien qu'ils soient sujet à l'examen minutieux du public. Donc, nous devons conclure que la Loi anti Lèse Majesté thaïlandaise n'est pas faite dans le but d'amener la stabilité de cette institution mais sert d'autres objectifs.

5. Ceux qui m'accusent de Lèse Majesté le font parce que je me suis opposé inflexiblement par principe aux coups d'états militaires et aux dictatures. Beaucoup d'autres activistes font face à de similaires inculpations pour la même raison. Nous ne devons pas oublier leur situation critique. Nous devons mener une campagne politique nationale et internationale pour défendre les droits démocratiques en Thaïlande et pour l'abolition de la Loi anti Lèse Majesté.

Mon livre "Un Coup d'état pour les Riches"

J'ai écrit et publié ce livre quelques mois après le coup d'état du 19 septembre 2006. Ce livre était une tentative d'écrire une analyse académique de la crise politique thaïlandaise d'un point de vue pro-démocratie. Bien que j'y critique constamment les gros abus des droits de l'homme du gouvernement Thaksin, je soutenais que le putsch était complètement injustifié. J'expliquais que ceux qui avaient soutenus le coup d'état, les militaires, le PAD, des hommes d'affaires mécontents et les fonctionnaires néo-libéraux et conservateurs, étaient unies dans leur mépris pour les pauvres. Ils n'ont aucune foi en la démocratie parce qu'ils croient que les plus démunis sont trop stupides pour avoir le droit de vote. Ils haïssent aussi le parti de Thaksin parce qu'il pouvait gagner les élections et qu'eux non.

Un autre thème important de mon livre est l'interrogation sur un "fait" perçu que la crise fut le résultat d'une dispute entre la Monarchie et Thaksin. Plus que tout, c'est celui de mes arguments qui a pu faire enrager les militaires, vu qu'ils espéraient utiliser la légitimité royale pour justifier leur coup. J'ai aussi tenter de stimuler une discussion sur si une Monarchie Constitutionnelle doit défendre la Constitution et la Démocratie ou non. Dans un autre paragraphe du livre, j'essayais de faire un compte rendu historique de la Monarchie pour soutenir que c'est maintenant une institution moderne et non pas féodale.

J'ai maintenant vendu toutes les 1000 copies du livre "Un Coup d'etat pour les Riches", mais on peut se le procurer en le téléchargeant de mon blog http://wdpress.blog.co.uk/ et du site web de International Socialist Tendency en Grande Bretagne. Juste après avoir été édité, le livre fut retiré de la vente par la librairie de l'université Chulalongkorn et après de celle de l'université Thammasart.

Je rejette totalement l'accusation comme quoi j'ai commis un crime quelconque en écrivant et éditant ce livre. Je suis préparé à combattre toutes les accusations de Lèse Majesté dans le but de défendre la liberté académique, celle d'expression et la démocratie en Thaïlande.

Vu que cette accusation a été déposée par un agent de la Branche Spéciale, l'actuel gouvernement du Parti Démocrate doit être interrogé sur son rôle dans ce cas et dans beaucoup d'autres. Le nouveau Premier Ministre a déclaré qu'il voulait prendre des mesures énergiques et fermes contre la lèse majesté et beaucoup de cas récents ont été pris en charge par la police.

Giles Ji Ungpakorn
13 Janvier 2009

Ce que vous pouvez faire:
1. Écrire une lettre de protestation et d'inquiétude à l'adresse suivante:
Prime Minister Abhisit Vejjajiva, Government House, Bangkok, Thailand. Fax +66(0)29727751
2. Écrire une lettre de protestation et d'inquiétude à l'ambassadeur thaïlandais de votre pays
Adresse en France : Ambassade Royale de Thaïlande 8 rue Greuse 75016 Paris. Fax 0156260445
Adresse en Belgique : Ambassade Royale de Thaïlande 2 sq. du Val-de-la-Cambre B1050 Bruxelles. Fax 026483066
Adresse en Suisse : Ambassade Royale de Thaïlande Kirchstrassse 56, 3097 Liebefered (Berne). Fax 0319703035
Adresse au Canada : Ambassade Royale de Thaïlande 180 Island Park Ottawa (Ontario) K1Y-0A2. Fax (613) 7226624

3. Demander qu'Amnesty International s'occupe de tous les cas de Lèse Majesté en Thaïlande.

4. Réclamer l'abolition de la Loi anti Lèse Majesté

Comunicado de Prensa del Profesor Asociado Giles Ji Ungpakorn sobre los cargos de Lesa Majestad

Como podrán saber he sido citado a comparecer a la estación de policía de Pathumwan donde seré interrogado este martes 20 de Enero de 2009 a las 10 de la mañana. Me acusan de Lesa Majestad. Los cargos se basan en mi libro “Un Golpe de Estado para los Ricos”, publicado en 2007. Aquellas personas declaradas culpables de Lesa Majestad reciben una dura condena.

1- La ley de Lesa Majestad en Tailandia impide el funcionamiento apropiado de una Monarquía Democrática Constitucional ya que restringe la libertad de palabra y expresión, y no permite que la institución pueda ser vigilada en su transparencia y en el desempeño de sus responsabilidades.

Los Tailandeses somos inducidos a creer que vivimos bajo un sistema Monárquico antiguo, un mezcla de Sakdina, Monarquía Constitucional y Absoluta.

2- El uso de la ley de Lesa Majestad en Tailandia es un intento de evitar cualquier discusión sobre una de las instituciones mas importantes. Intenta desanimar el pensamiento crítico y promueve un sistema de “aprendizaje por repetición” en la población. Por ejemplo, una vez que el Monarca ha adoptado la “Economía Suficiente”, supuestamente debemos aceptarla y elogiarla sin cuestionamientos. Afortunamente este tipo de lavaje cerebral no funciona muy bien en la sociedad Tailandesa. Una sociedad que no puede discutir abiertamente sus leyes económicas y políticas se mantendrá siempre atrasada y subdesarrollada.

3- Los militares dicen a menudo que son “defensores de la Monarquía Constitucional”, siendo que el ejército Tailandés carga con una larga historia de golpes inconstitucionales. Estos son generalmente legitimados alegando que tienen como propósito proteger a la Monarquía. El golpe de estado de setiembre de 2006 es un buen ejemplo. En vez de defender a la Monarquía como tal, los militares buscaron legitimarse acudiendo al Rey. La ley de Lesa Majestad es usada por los militares y las élites autoritarias, como un medio para proteger sus intereses, en vez que para preservar la Monarquía Constitucional. La proyección de la imagen de una Monarquía todopoderosa (lo que es inconstitucional), es parte de la auto legitimación de los militares y otras fuerzas.

4- Las Monarquías constitucionales en la mayoría de los países democráticos disfrutan de estabilidad aún cuando son objeto del escrutinio del pueblo. De esta forma debemos concluir que las leyes de Lesa Majestad en Tailandia no tienen como finalidad brindar estabilidad a la institución Monárquica sino que conllevan otros propósitos.

5- Las personas que me acusan de Lesa Majestad lo hacen porque he demostrado por principios, una inflexible oposición a los golpes militares y a las dictaduras. Muchos otros activistas han sido acusados por la misma razón. No podemos olvidar la situación apremiante que viven. Debemos trabajar en una campaña política nacional e internacional para defender los derechos democráticos en Tailandia y por la abolición de la ley de Lesa Majestad.

Mi libro, Un golpe de Estado para los Ricos”

Escribí y publiqué este libro un par de meses después del golpe militar de Setiembre de 2006. El libro fue un intento de elaborar un análisis académico de la crisis política Tailandesa desde un punto de vista pro-democrático. A pesar de criticar constantemente los flagrantes abusos a los derechos Humanos del gobierno de Thaksin, mi libro argumenta que el golpe militar fue totalmente injustificado. Y que aquellos que apoyaron el golpe: militares, el PAD, empresarios contrariados, neo liberales y funcionarios públicos conservadores, estuvieron todos unidos en su desdén hacia los pobres. Ellos piensan que estos no merecen el derecho al voto. Desprecian por otra parte al partido de Thaksin porque puede ganar elecciones, algo que ellos consiguen.

Otro tema importante en mi libro es el cuestionamiento de lo que se ha dado en percibir como un hecho, de que la crisis fue el resultado de la disputa entre la Monarquía y Thaksin. Quizás sea esto lo que haya provocado mas a los militares, que deseaban legitimidad Real para su golpe de estado. Hubo también un intento de mi parte de estimular un debate sobre si una Monarquía Constitucional debe defender la constitución y la Democracia. En otra sección del libro intenté hacer una explicación histórica de la Monarquía y argumentar que es ahora una institución moderna, no feudal.

Si bien he vendido las mil copias de mi libro “Un golpe de estado para los Ricos”, el mismo está disponible para bajarlo de mi blog http://wdpress.blog.co.uk/ o del sitio web de la Tendencia Socialista Internacional del Reino Unido. Apenas publicado mi libro fue retirado de ventas de la librería de la Universidad de Chulalongkorn, y mas tarde de la librería de la Universidad de Thammasart.

Rechazo totalmente la acusación de que he cometido cualquier crimen al escribir y publicar este libro. Estoy preparado para rechazar cualquier acusación de Lesa Majestad, y de esta forma defender la libertad académica, la libertad de expresión y la democracia en Tailandia.

Ya que la acusación fue presentada por la Agencia Especial, el actual gobierno del partido Demócrata debe ser cuestionado sobre su rol en este y en otros casos. El nuevo Primer Ministro ha pedido que se tomen enérgicas medidas para reforzar la ley de Lesa Majestad y varios nuevos casos han sido presentados recientemente por la policía.

Giles Ji Ungpakorn
13 de Enero de 2009

Como Usted puede colaborar:

1 Escriba una carta de protesta/ preocupación al Primer Ministro Abhisit Vejjajiva, Casa de Gobierno, Bangcoc, Tailandia. Número de Fax +66 (0) 2972 7751

2- Escriba una carta de protesta/ preocupación al Embajador de La Embajada del Reino de Tailandia en su país.

3- Demande que Amnistía Internacional considere todos los casos de Lesa Majestad en Tailandia.