wdpress

ทำไม เอ็นจีโอ ไทยถึงเลือกข้างอำมาตย์ และต่อต้านประชาธิปไตยและคนจน?
The problem of Thai NGOs (see English version below)

ท่ามกลางวิกฤตการเมืองไทย สิ่งหนึ่งที่สลดใจ คือการที่เครือข่าย เอ็นจีโอ ส่วนใหญ่ มีพฤติกรรมที่น่าอับอายขายหน้าในการเลือกที่จะเข้าข้างอำมาตย์เสื้อเหลือ และมองว่าคนจนและประชาธิปไตยเป็นฝ่ายศัตรู หรืออย่างน้อยการที่เอ็นจีโออื่นๆ เงียบเฉยในขณะที่สิทธิเสรีภาพและประชาธิปไตยถูกทำลาย การวิเคราะห์ปัญหานี้เป็นเรื่องสำคัญเพราะนักเคลื่อนไหว เอ็นจีโอ เริ่มต้นในอดีตจากการต่อสู้กับเผด็จการ และการยืนอยู่เคียงข้างคนจน และในการทำความเข้าใจกับประเด็นนี้เราต้องข้ามพ้นการมองว่าเป็นแค่ข้อเสียส่วนตัวของบุคคล หรือการที่ เอ็นจีโอ “มีเป้าหมายแอบแฝงเพื่อรับใช้จักรวรรดินิยมหรือเผด็จการ”

ในช่วงแรกของการประท้วงโดยพันธมิตรฯ ก่อนรัฐประหาร ๑๙ กันยา เราอาจพอเข้าใจว่าทำไม เอ็นจีโอ ร่วมกับพันธมิตรฯ ในประการแรกเขามีสายสัมพันธ์ส่วนตัวกับคนอย่าง พิภพ ธงไชย และการประท้วงการละเมิดสิทธิมนุษยชนของรัฐบาล ไทยรักไทย มีความชอบธรรม อย่างไรก็ตาม พันธมิตรฯไม่ได้สนใจประเด็นมนุษยชนแต่อย่างใด และเราสามารถตั้งคำถามได้อีก กับการตัดสินใจของ เอ็นจีโอ ที่จะทำแนวร่วมกับพวกเสื้อเหลืองขวาตกขอบแบบ สนธิ ลิ้มทองกุล แต่ในไม่ช้า เอ็นจีโอ ได้ล้ำเส้นไปจับมือกับเผด็จการทหารและอำมาตย์เสื้อเหลืองอย่างตรงไปตรงมา จนเราสามารถพูดได้ว่าในทุกขั้นตอนของวิกฤตนี้ เอ็นจีโอ ส่วนใหญ่เลือกข้างผิด ดังนั้นถ้าไม่มีการทบทวนตัวเองอย่างเร่งด่วน ยอมรับความผิดพลาด และยอมแตกหักกับองค์กรปฏิกิริยาที่เป็นศัตรูของคนจน เอ็นจีโอไทย จะไม่มีอนาคตในการเป็นพลังของประชาสังคมเพื่อประชาธิปไตยได้อีกเลย

ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของพันธมิตรฯ ผู้นำ เอ็นจีโอ อย่าง เรวดี ประเสริฐเจริญสุข (กปอพช.) หรือ นิมิตร์ เทียนอุดม (เครือข่ายเอดส์) ได้ขึ้นเวทีพันธมิตรฯ และนิมิตร์ ได้พูดจากเวทีนี้ว่าผู้ที่สนับสนุนรัฐบาลทักษิณ “ขาดข้อมูล” ซึ่งเป็นทัศนะที่ดูถูกคนจนและให้ความชอบธรรมกับรัฐประหาร หลังการทำรัฐประหาร ๑๙ กันยา นิมิตร์ และผู้นำส่วนหนึ่ง ได้กีดกันไม่ให้สมาชิกเครือข่ายของตน เดินขบวนรอบอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในพิธีปิดงานสมัชชาสังคมไทย ในขณะที่ผู้นำ กปอพช. อย่างเรวดี และเครือข่ายคนพิการ ได้ร่วมนำขบวนการประท้วง

ในตัวงานสมัชชาสังคมไทย องค์กรอย่าง “รักษ์ไทย” ซึ่งได้รับเงินทุนจากฝ่ายรัฐจำนวนมาก ได้พาชาวบ้านใส่เสื้อเหลืองมาร่วมงาน และนำเสนอแนวคิดชาตินิยม ซึ่งทำให้เราต้องวิเคราะห์ปัญหาที่มาจากการรับเงินจากภาครัฐอีกด้วย เดิมทีเดียว เอ็นจีโอ พยายามอิสระจากรัฐภายในประเทศของตนเอง โดยการขอทุนจากมูลนิธิภายนอกประเทศ แต่ในปัจจุบัน เอ็นจีโอ กลายเป็นองค์กรที่รับเหมาทำงานจากรัฐ หรือจากองค์กรของรัฐ เช่น สำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ (สสส.) คำถามคือ เอ็นจีโอ หรือ Non- Government Organisations กลายเป็น “จีเอ็นจีโอ” Government Non-Government Organisations ที่ผูกพันกับรัฐหรือไม่

ที่แย่มากๆ คือ มีผู้นำ เอ็นจีโอ หลายคนเสนอชื่อ หลังรัฐประหาร ๑๙ กันยา เพื่อหวังว่าจะได้รับการแต่งตั้งเป็น ส.ว. โดยทหารเผด็จการ เช่น เรวดี ประเสริฐเจริญสุข นิมิตร์ เทียนอุดม บรรจง นะแส (เครือข่ายประมงพื้นบ้าน) วิฑูรย์ เพิ่ม พงศาเจริญ (สิ่งแวดล้อม) หรือ ศยามล ไกยูรวงศ์ (มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม) เป็นต้น และถึงแม้ว่าทหารไม่ได้แต่งตั้งเขา มีคนจากสาย เอ็นจีโอ หลายคนที่ร่วมมือกับ คมช. โดยหลงคิดว่าทหารเผด็จการจะปฏิรูปการเมืองให้เป็นประชาธิปไตยได้ นอกจากนี้เจ้าหน้าที่ไทยในองค์กร Focus on Global South ได้ออกมาแสดงความยินดีกับรัฐประหาร แต่ถูกโต้แย้งจาก Walden Bello ผู้ก่อตั้งองค์กรที่มาจากฟิลิปปินส์

เมื่อเราเปรียบเทียบแถลงการณ์ของ กปอพช. ที่ประกาศออกมาภายใต้การนำของ ไพโรจน์ พลเพชร ในยุคที่เสื้อเหลืองกับเสื้อแดงออกมาประท้วงบนท้องถนน จะเห็นข้อแตกต่างในการเน้นประเด็นระหว่างยุคเสื้อเหลือง กับยุคเสื้อแดง เช่นในเดือน พฤษภาคม มิถุนายน และ กันยายน ๒๕๕๑ ขณะที่เสื้อเหลืองกำลังยึดทำเนียบรัฐบาลและท้องถนน กปอพช. เรียกร้องให้รัฐบาลเคารพสิทธิเสรีภาพของพันธมิตรฯ ในการชุมนุมอย่าง “สงบ” ต่อมาในเดือนมิถุนายน กปอพช. ได้เรียกร้องให้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งลาออก ในช่วงนั้น ส.ว. “เอ็นจีโอ” รสนา โตสิกตระกูล ก็ออกมาพูดว่ารัฐบาลไม่มีสิทธิ์สลายการชุมนุมของพันธมิตรฯ ด้วย และรัฐบาลในครั้งนั้นก็ไม่ได้ใช้กำลังทหารหรืออาวุธปืนสลายการชุมนุม ทั้งๆ ที่พันธมิตรฯมีการใช้อาวุธปืนและระเบิด อย่างไรก็ตามการใช้ก๊าซน้ำตาอย่างไม่ถูกต้องโดยตำรวจอาจทำให้ผู้ประท้วงเสียชีวิตหนึ่งคนในวันที่ ๗ ตุลาคม

แต่เมื่อเสื้อแดงออกมาประท้วงรัฐบาลอภิสิทธิ์ที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง ในเดือนเมษายนปี ๒๕๕๒ กปอพช. ได้เรียกร้องให้เสื้อแดงยุติการชุมนุม “ที่รุนแรง” มีการเรียกร้องให้รัฐบาลใช้แต่วิธีที่ถูกกฎหมายในการสลายการชุมนุม และยิ่งกว่านั้นหลังจากที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ใช้กองทหารติดอาวุธยิงประชาชน จนตายและบาดเจ็บจำนวนมาก ไม่มีการขอให้รัฐบาลลาออกแต่อย่างใด แย่กว่านั้นคือ องค์กรผู้บริโภค เครือข่ายเอดส์ และสลัมสี่ภาค ภายใต้การนำของ สารี อ๋องสมหวัง และนิมิตร์ เทียน อุดม ได้ออกมาประณามเสื้อแดงโดยไม่ประณามรัฐบาล
(ต่อ....)

ทำไม เอ็นจีโอ ไทยถึงเลือกข้างอำมาตย์ และต่อต้านประชาธิปไตยและคนจน?

เป็นไปได้อย่างไรที่องค์กร เอ็นจีโอไทย เลือกข้างอำมาตย์ และต่อต้านคนจนและประชาธิปไตย ทั้งๆ ที่นักเคลื่อนไหว เอ็นจีโอ เริ่มต้นจากการปกป้องประชาธิปไตย และการใช้คำขวัญที่เคารพคนจน เช่น “คำตอบอยู่ที่หมู่บ้าน” ? ผู้ที่อยู่ในแวดวง เอ็นจีโอ ทั้งในไทยและต่างประเทศ ถ้ายังรักประชาธิปไตยและต้องการสังคมที่เป็นธรรม จะต้องรีบทบทวนบทบาทของ เอ็นจีโอ ในครั้งนี้

ถ้าจะหาคำอธิบายว่าทำไม เอ็นจีโอไทย ถึงหันขวาจนมามีจุดยืนข้างอำมาตย์ เราจะต้องหลีกเลี่ยงเรื่องการใช้คำอธิบายที่เน้นนิสัยใจคอส่วนตัว หรือความหวังดีหวังร้ายของบุคคล ประเด็นที่สำคัญกว่ามากคือการ “ปฏิเสธการเมือง” การเน้นแนวปฏิบัติเฉพาะกาล และการที่ เอ็นจีโอ ขาดความโปร่งใสและการมีประชาธิปไตยภายใน เอ็นจีโอ ไม่ใช่องค์กรมวลชนที่มีสมาชิกจำนวนมาก ซึ่งส่งผลให้นักเคลื่อนไหวมีเสรีภาพปัจเจกจนมองข้ามการควบคุมโดยมวลชน ตัวอย่างที่ชัดเจนสุดคือคนที่เป็น ส.ว. จากการเลือกตั้ง “สายเอ็นจีโอ” ซึ่งขาดวัฒนธรรมการถูกตรวจสอบควบคุมโดยประชาชน

หลังการล่มสลายของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ผู้ที่ก่อตั้ง เอ็นจีโอ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอดีตสมาชิกหรือผู้สนับสนุนพรรคฯ ได้ทบทวนแนวทาง และหันมาใช้การเคลื่อนไหวที่ลดความสำคัญของ “การเมือง” โดยเน้นการเป็น “ผู้ปฏิบัติ” แต่ปฏิบัติในเรื่องประเด็นเดียวแยกส่วน มีการรับแนวคิดอนาธิปไตย ที่หันหลังให้รัฐ และปฏิเสธการสร้างพรรคอีกด้วย

จุดยืนดังกล่าวเข้าใจได้ว่าเป็นปฏิกิริยาที่เกิดจากข้อเสียของพรรคคอมมิวนิสต์ ทั้งในเรื่องความเป็นเผด็จการ และความล้มเหลวในการต่อสู้ และมันเกิดขึ้นในช่วงนั้นทั่วโลก การเคลื่อนไหวประเด็นเดียวที่ลดเรื่อง “การเมือง” ก็เข้าใจได้ เพราะสอดคล้องกับการขอทุนเพื่อโครงการของ เอ็นจีโอ แต่การเข้าใจเหตุผลนั้น ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นแนวทางการเคลื่อนไหวที่ถูกต้อง เพราะอย่างน้อยสุดเราต้องตั้งคำถามว่าทำไมมันนำไปสู่จุดยืนปัจจุบัน

ในการใช้แนวอนาธิปไตย เอ็นจีโอ มักจะต่อต้าน “ประชาธิปไตยแบบผู้แทน” เพราะมองว่านำไปสู่การเมืองน้ำเน่าและการซื้อขายเสียง แต่การเสนอ “ประชาธิปไตยทางตรง” มาแทน ซึ่งเป็นระบบที่คนในชุมชนมาประชุมกันเพื่อกำหนดทิศทางของชุมชน และต่อรองโดยตรงกับรัฐ มีหลายๆ ปัญหา เพราะมันเป็นนามธรรม มันมองแค่ชุมชนตนเอง อาจเพิ่มอิทธิพลของผู้นำชุมชนอนุรักษ์นิยม และไม่มีอำนาจแท้ในการต่อรองกับรัฐ ยิ่งกว่านั้น การปฏิเสธ “ประชาธิปไตยระบบผู้แทน” นำไปสู่การมองว่า รัฐสภาที่มีเสียงข้างมากของ ไทยรักไทย ไม่แตกต่างอะไรจากการทำรัฐประหารของทหาร และมันเปิดประตูสู่การเมืองเผด็จการระเบียบใหม่ของพันธมิตรฯ อีกด้วย เพราะมันเป็นการปฏิเสธระบบเลือกตั้ง จริงๆ แล้ว เอ็นจีโอ ทั่วโลก ไม่เคยมีการเลือกตั้งภายในแต่ละองค์กร ซึ่งแตกต่างจากขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมบางชนิด เช่นสหภาพแรงงาน หรือพรรคการเมืองบางพรรค

ปัญหาการเมืองอีกอันหนึ่งของ เอ็นจีโอ คือการหันมาใช้การเมืองแห่ง “การล็อบบี้” คือไม่สนใจว่ารัฐบาลจะเป็นใคร ไม่สนใจว่ามาจากการเลือกตั้งหรือไม่ จะใช้โอกาสในการติดต่อโดยตรงและชักชวนกดดันรัฐบาล ดังนั้นจะเห็นว่า เอ็นจีโอ ยินดีล็อบบี้ทั้ง รัฐบาลทักษิณ รัฐบาลเผด็จการ คมช. และรัฐบาลเผด็จการอภิสิทธิ์ เราต้องเข้าใจตรงนี้ว่า “การล็อบบี้” เป็นการขอเข้าพบ มีแง่ของการผูกมิตรกับคนมีเส้นสาย ซึ่งต่างจาก “การรณรงค์” ที่อาจทิ้งระยะห่างจากรัฐบาลได้ในขณะที่มีการเรียกร้อง และการรณรงค์มักเน้นการสร้างมวลชนเป็นหลัก แทนการต่อสายกับคนที่มีอำนาจ ทั้งสองวิธีเป็นการเคลื่อนไหวรูปธรรม แต่ผลจะต่างกัน แนวคิดเรื่องการล็อบบี้ เป็นการแสวงหาผู้มีอำนาจ มันอธิบายได้ว่าทำไม คนอย่าง พิภพ ธงไชย และสมศักดิ์ โกศัยสุข วิ่งเข้าไปหาฝ่ายเหลืองอนุรักษ์นิยมเพื่อสร้างพันธมิตรฯ เพราะตนเองไม่มีพลังมวลชน และห่างเหินจากคนรากหญ้ามานาน

ทั้งๆ ที่ เอ็นจีโอ ตื่นเต้นกับชัยชนะของ ไทยรักไทย ในช่วงเริ่มต้น แต่ในไม่ช้าก็ผิดหวังและโกรธแค้นรัฐบาล สาเหตุสำคัญที่สุดคือ นโยบายที่เป็นรูปธรรมของ ไทยรักไทย ทำให้ฐานมวลชนของ เอ็นจีโอ หดลง เพราะประชาชนเห็นว่า “การเมือง”มีประสิทธิภาพมากกว่าโครงการของ เอ็นจีโอ หลายเท่า นอกจากนี้ เอ็นจีโอ ไม่เคยไว้ใจการใช้รัฐในการแก้ไขปัญหาความยากจน นโยบายอนาธิปไตยชุมชนที่หันหลังให้รัฐอันนี้ของ เอ็นจีโอ ไปด้วยกันได้กับแนวเสรีนิยมกลไกตลาดที่ต้องการให้รัฐเล็กลง และให้คนดูแลตนเอง ของพรรคประชาธิปัตย์และอำมาตย์ มันไปด้วยกันได้กับเศรษฐกิจพอเพียง

ความโกรธแค้นของ เอ็นจีโอ ต่อการที่ชาวบ้านเลือก ไทยรักไทย ทำให้ เอ็นจีโอ เปลี่ยนจุดยืนมาดูถูกชาวบ้านว่า “เข้าไม่ถึงข้อมูล” (โง่) และ “ถูกหลอกโดย ไทยรักไทย” จริงๆ แล้วในการทำงานของ เอ็นจีโอ และการทำงานสายแรงงานของคนอย่าง สมศักดิ์ มันมีหน่ออ่อนของการมองว่าคนธรรมดาขาดความสามารถ เพราะองค์กรเหล่านี้มีวัฒนธรรมในการส่ง คนที่เขาเองเรียกว่า “พี่เลี้ยง” ลงไปสอนหรือดูแลชาวบ้านหรือคนงาน ไม่ค่อยมีการปลุกระดมให้คนนำตนเอง

สถานการณ์ทางการเมืองในไทย ตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ เป็นสถานการณ์ที่สร้างความสับสนได้ ข้างหนึ่งมีรัฐบาลของทักษิณ ซึ่งเป็นรัฐบาลพรรคเศรษฐีนายทุน ซึ่งมีการละเมิดสิทธิมนุษยชนในภาคใต้และสงครามยาเสพติด อีกข้างหนึ่งคือพวกอำมาตย์ ซึ่งล้วนแต่เป็นเศรษฐีนายทุนด้วย และมีประวัติการละเมิดสิทธิมนุษยชนอันยาวนานมาตั้งแต่ ๑๔ ตุลา เรื่อยๆ มา การที่ เอ็นจีโอ ไม่สนใจทฤษฏีการเมือง หรือการถกเถียงเรื่องการเมืองไทยและสากล ทำให้ เอ็นจีโอ วิเคราะห์ไม่ออกว่าคนจนเลือก ไทยรักไทย มาด้วยเหตุผล มันทำให้แยกไม่ออกระหว่างรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งและรัฐประหาร อย่างน้อยที่สุด เอ็นจีโอ ควรจะต้านรัฐประหารและทำตัวเป็นกลางไม่เลือกข้างใคร แต่แทนที่จะทำตรงนั้นกลับเข้าข้างเสื้อเหลือง นอกจากนี้ วัฒนธรรม “พี่เลี้ยง” มีผลทำให้นักเคลื่อนไหว เอ็นจีโอ เกรงกลัวการตื่นตัวและการจัดตั้งกันเองของพลเมืองเสื้อแดง โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เสื้อแดงมีความคิดหลากหลายและหลายส่วนอาจไม่ใช่เทวดา แต่ในที่สุดประชาธิปไตยต้องมาจากการจัดตั้งกันเองและการเคลื่อนไหวของพลเมืองรากหญ้า ซึ่งย่อมไม่ขาวสะอาดบริสุทธิ์อยู่แล้ว ที่สำคัญประชาธิปไตยไม่เคยมาจากทหาร อำมาตย์ หรืออภิสิทธิ์ชน

สรุปแล้ว เราสามารถฟันธงได้ว่า ณ บัดนี้ เอ็นจีโอและเครือข่าย “ภาคประชาชน” เก่าในไทยหมดสภาพของการเป็น ขบวนการภาคประชาชนเพื่อประชาธิปไตยและความเป็นธรรม คนที่รักประชาธิปไตยและอยู่ข้างคนจนในไทย ไม่สามารถทำงานกับ เอ็นจีโอ กระแสหลักได้ จนกว่าจะมีการทบทวนบทบาท

บทเรียนสำคัญจากช่วงประวัติศาสตร์นี้คือ
1. ประเด็นเรื่องแหล่งทุนสำหรับ เอ็นจีโอ โดยเฉพาะทุนที่มาจากรัฐ (หรือธนาคารโลก) สร้างปัญหา เพราะเป็นแรงจูงใจให้ เอ็นจีโอ เลิกวิจารณ์รัฐ และเลิกวิจารณ์แนวกลไกตลาดเสรีของกลุ่มทุนใหญ่ตามแนวธนาคารโลก
2. การเมืองแห่งการล็อบบี้ เสี่ยงต่อพฤติกรรมการฉวยโอกาส ทำงานกับใครก็ได้ เพื่อผลตอบแทนทางการเมือง
3. การหันหลังให้ “การเมือง” และทฤษฏี และการับแนวอนาธิปไตย ทำให้ เอ็นจีโอ วิเคราะห์ปัญหายากๆ ไม่ค่อยได้ ถ้าจะแก้ปัญหานี้ ต้องมีการเพิ่มประเด็นการเมืองและการแลกเปลี่ยนอย่างจริงจัง
4. มวลชนคนเสื้อแดง เป็นความหวังในการสร้างประชาธิปไตยสมัยใหม่ของไทย
27 เมษายน 2009

Why have most Thai NGOs chosen to side with the Conservative Royalists,
against democracy and against the poor?

Giles Ji Ungpakorn

In the present political crisis in Thailand, it is shocking that most Thai NGOs have disgraced themselves by siding with the Yellow Shirt elites or remaining silent in the face of the general attack on democracy. It is shocking because NGO activists started out by being on the side of the poor and the oppressed in society. To explain this situation, we must go beyond a simple explanation that relies on personal failings of individuals or suggestions that NGOs have “underlying bad intentions”, or that they are “agents of imperialism”.

At the start of the anti-Thaksin protests, many NGOs joined the PAD demonstrators. This was understandable because the top leadership of the PAD contained people with NGO connections. At the time it was legitimate to protest against the excesses of the government, although it was questionable whether the NGOs should have joined forces with Conservative Royalists like Sonti Limtongkul. Soon, however, NGO involvement with the PAD, and then the military junta, after the coup of 2006, went far beyond anything that can be classified as a genuine support for freedom and democracy. At every twist and turn in the crisis, the majority of NGOs ended up on the side of the elite and the oppressors. There is a real need to re-assess tactics and strategy.

After the 2006 coup, some Thai NGO leaders, such as Rawadee Parsertjaroensuk (NGO-Coordinating Committee), Nimit Tienudom (AIDS network), Banjong Nasa (Southern Fisher Folk network), Witoon Permpongsajaroen (Ecology movement) and Sayamon Kaiyurawong (Thai Volunteer Service) etc. put themselves forward in the hope that the military would select them as appointed Senators. Earlier, NGO activists such as Rawadee Parsertjaroensuk and Nimit Tienudom attended PAD rallies. Nimit claimed at a rally on 23rd March 2006, that most Thaksin supporters “did not know the truth” about his government . This is patronising to the poor. Many NGO leaders such as Nimit, also told their members not to protest against the military junta at the closing ceremony of the Thai Social Forum in October 2006, although the leadership of the NGO-Coordinating Committee supported this protest. Immediately after the coup, even the Thai staff of Focus on Global South supported the coup , although Walden Bello maintained a principled opposition to dictatorship. Some NGO activists became government appointees under the military junta. Most had illusions that the military would clean up Thai politics with their new constitution. During the Thai Social Forum itself, large Thai NGOs like Raks Thai Foundation brought yellow shirted (Royalist) villagers to the Forum. This NGO receives a large amount of money from the Thai State. This raises the issue of “GNGOs” ie., Government funded NGOs. A large source of funds for Thai NGOs today comes from the state funded “Office of the Thai Health Promotion Fund” .

It is interesting to compare a number of statements made by NGO-COD (the NGO national Coordinating Committee) about the violent PAD protests throughout 2008, with the statements made in April 2009 about Red Shirt protests. The substance of the difference is in the emphasis. In May, June and September 2008, Pairot Polpet, as NGO-COD chairperson issued statements calling for the pro-Thaksin government to respect the right of the PAD to “peaceful protest”. In June 2008, NGO-COD called on the pro-Thaksin government to resign. Elected PAD and NGO Senator Rosana Tositrakul stated that the government had no right to disperse the PAD protestors who had seized Government House. It is important to note that the pro-Thaksin government did not use the army or live ammunition on the PAD. Police use of tear-gas, may however, have cause one death.

Later, after the Democrats had been manoeuvred into power by the Army and PAD, in April 2009, NGO-COD called on the Redshirts to stop “violent protests” and later praised the voluntary ending of Redshirt protests as a way to build peace. They called on the government to “only use legal means to disperse protestors”. One day later, the Army and the government used live ammunition to disperse the Redshirts, killing and injuring many. An NGO-COD statement a week later did not call on the government to resign . The Consumers’ Association, AIDS networks and Slum Dwellers group, under the leadership of Nimit Tienudom and Saree Ongsomwang, went further and denounced the Redshirt protests on 13th April, but not the actions of the government.

How did the Thai NGOs become so reactionary, siding with the conservative elites against the poor in the suppression of democracy? There is an urgent need to analyse this problem because NGO activists started out as the champions of the rural poor. Could it happen elsewhere? Is there a general lesson to be learnt here?

In the 1980s Thai NGOs worked under the slogan “the answer is in the villages”, reflecting a respect for ordinary villagers. Despite being well-meaning, the lack of politics in the NGO movement, and also a lack of democracy and accountability has let them down and they have been increasingly drawn to reactionary right-wing politics.

After the “collapse of Communism” the NGO movement turned its back on “politics” and the primacy of mass movements and political parties in the 1980s. Instead they embraced “lobby politics” and Community Anarchism. The two go together because they reject any confrontation or competition with the state. They reject building a big picture political analysis. Instead of building mass movements or political parties, the NGOs concentrated on single-issue campaigns as part of their attempt to avoid confrontation with the state. This way of working, also dove-tails with grant applications from international funding bodies and leads to a de-politicisation of the movement. The NGOs also oppose Representative Democracy because they believe it only leads to dirty money politics. But the Direct Democracy in village communities, which they advocate, is powerless in the face of the all powerful state. It also glorifies traditional and conservative village leaders.

Initially, the NGOs loved-up to Thaksin’s Thai Rak Thai government. They believed that it was open to NGO lobbying, which it was. Thai Rak Thai took on board the idea of a universal health care system from progressive doctors and health-related NGOs. But then, when they were wrong-footed by the government’s raft of pro-poor policies that seemed to prove to villagers that the NGOs had only been “playing” at development, they rushed over to love-up to the Conservative Royalists. Such an about face was only possible by ignoring politics, international lessons and any theory. NGO leaders argue proudly that they are the “true activists”, not book worms or theoreticians. This explains why they can justify to themselves the support for the 2006 coup and why they have failed to defend democracy since. Instead of bothering to analyse the political situation, they beat a path to lobby generals, governments of every shade and anyone who has power.

Granted, the political situation was extremely messy and difficult. In 2006 you had Thai Rak Thai, a big business party with a record of Human Rights abuses and corruption. On the other hand you had the Army and the Conservative Royalists, with a history of Human Rights abuses and corruption. There was not much to choose from between the two. But Thai Rak Thai had power through the electoral process. In this situation the NGOs should have remained neutral and with the poor and they should have opposed the coup. But they were angry that Thai Rak Thai had won over their supporters and were distrustful of Thai Rak Thai’s use of the state to build welfare programmes and stimulate the economy. This distrust came from an anarchistic distrust of the state. For many NGOs, welfare should be organised by communities. But this anti-state position opened the door to accepting a neo-liberal concept of a small state, a view shared by the Conservative Royalists. Their anarchistic rejection of representative politics, also allowed them to see “no difference” between a parliament controlled by Thai Rak Thai and a military coup.

Since the poor voted on mass for Thai Rak Thai, the NGOs have become viciously patronising towards villagers, claiming that they “lack the right information” to make political decisions. In fact, there was always a patronising element to their work. Many Thai NGO leaders are self-appointed middle class activists who shun elections and believe that NGOs should “nanny ” peasants and workers. They are now fearful and contemptuous of the Red Shirt movement, which is starting a process of self-empowerment of the poor. Of course, the Red Shirts are not angels, but in today’s crisis, they represent the poor and the thirst for freedom and democracy.

The NGO movement’s relationship with NGO and trade union leaders in the PAD was also a factor. The top PAD leadership was made up of a coalition between (1) Sondhi Limtongkul: Conservative Royalist media tycoon and owner of the Manager Group. (2) Chamlong Simuang: leading light in the reactionary and anti-abortion Buddhist Santi Asoke movement . (3)Somsak Kosaisuk: Retired leader of the Railway workers union. (4) Pipop Tongchai: Advisor to the Campaign for Popular Democracy and “N.G.O. elder”. (5) Somkiat Pongpaiboon an activist working with teachers’ groups and farmers. (6) Suriyasai Takasila, ex-student movement bureaucrat.

What the NGO, student and trade union activists in the PAD leadership had in common was a lack of any genuine mass base. People like Pipop did not lead NGO-COD. Somsak never managed to get a strike going on the railways to protect working conditions or oppose privatisation. They were people who had become bureaucratised and distant from ordinary activists. Instead they looked to other forces who could mobilise people and resources, including the Conservative Royalists. Never the less, they were able to call on personal support from many NGO networks and state enterprise unions “for old times sake”.

In general terms, what we can say about the Thai experience is that the NGO movement is now lined up with the elite against the mass of the population . It is no longer possible for progressive people to work with them . Unless serious splits and changes occur, they cannot be regarded as part of any civil society movement for Thai democracy.

What are the international lessons for NGO activists? What we can generalise from Thailand is that NGOs run the risk of taking the wrong side in any serious social conflict. Actually, everyone can make mistakes, including Left-wing parties! But for NGOs, there are three major reasons which might cause mistakes.
1. Funding pressures. NGOs increasingly receive money from local governments and imperialist organisations like the World Bank. They are “GNGOs” and can become reluctant to oppose the elites.
2. Lobby politics mean there is always a tendency to be opportunistic, being prepared to work with authoritarian governments.
3. Rejection of politics, especially class politics. This lack of politics means that in difficult and messy situations NGOs do not have the necessary theory to be able to choose the side of the poor or democracy. What is needed is more political theorising and more open debate. NGOs also need to be committed to building mass movements, rather than relying only on lobby politics.
27 April 2009

การระบาดของไข้หวัดหมู
ผลกระทบการเมือง และข้อมูลที่คนเสื้อแดงควรทราบ
ใจ อึ๊งภากรณ์

ขณะนี้ไข้หวัดพันธ์ใหม่กำลังระบาดมาจากประเทศ เม็กซิโก ไข้หวัดนี้เรียกกันว่าเป็นไข้หวัดหมู Swine Influenza แต่มันเป็นไข้หวัดที่คาดว่าฆ่าคนใน เม็กซิโกไปแล้วร้อยกว่าคน และคนที่ตายไปไม่ใช่เด็กอ่อนหรือคนชรา เป็นผู้ใหญ่สุขภาพดี องค์กรอนามัยโลก WHO ได้ประกาศภาวะฉุกเฉิน เพราะคนสามารถแพร่เชื้อโรคนี้ไปทั่วโลกอย่างรวดเร็วผ่านการเดินทางบนเครื่องบิน ในเวลาไม่กี่วันมันแพร่ไปที่สหรัฐ นิวซีแลนด์ และยุโรปแล้ว

ไข้หวัดหมูพันธ์ใหม่นี้มีหน้าตาอย่างไร?
มันเป็นไวรัสไข้หวัดชนิด H1N1 (ไข้หวัดนกเป็น H5N1 และตัว H กับ N เจาะจงว่าบนเปลือกไวรัสมีโปรตีนชนิดใด ซึ่งมีผลกับการสร้างภูมิต้านทาน) ประเด็นสำคัญคือ H1N1 ระบาดเป็นไข้หวัดใหญ่ธรรมดาในมนุษย์มานาน เช่นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ช่วงก่อน ๒๔๗๕) มันระบาดทั่วโลกและคนตายเป็นล้านๆ แต่ปัจจุบันมนุษย์มีภูมิต้านทานกับ H1N1 พอสมควร แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงอย่างยิ่งคือ H1N1 รอบนี้มันผสมพันธ์ใหม่กับไข้หวัดหมูและนก จึงมีความร้ายแรงมากขึ้น และเราอาจไม่มีภูมิต้านทานสมบูรณ์ (หมูมีลักษณะร่างกายคล้ายมนุษย์มากกว่านก มันเลยอันตรายมากขึ้น)

ข้อมูลที่เราควรทราบ
1. ไข้หวัดทุกชนิด แพร่ระบาดผ่านหยดน้ำจากการไอหรือจาม ซึ่งติดมือเราได้ด้วย อาการของไข้หวัดมรณะคล้ายๆ ไข้หวัดใหญ่ธรรมดา ในขั้นตอนแรกคือไข้สูง เจ็บคอ ไอ จาม และจะเริ่มมีปัญหาในการหายใจ ต่อมามีอาการปอดบวม และในที่สุดอาจจะตายถ้าไม่รีบรักษา คนที่ยังไม่แสดงอาการสามารถแพร่เชื้อได้
2. การสวมหน้ากาก การเช็ดกลอนประตู และการล้างมือด้วยสบู่เป็นประจำ หลายครั้งต่อวัน จะช่วยได้บ้าง
3. ไวรัสไข้หวัดเป็นไวรัสที่แปรพันธ์วิวัฒนาการได้อย่างรวดเร็ว เพราะการแปรพันธ์เป็นยุทธศาสตร์ของไวรัสในการเอาชนะระบบภูมิต้านทาน นอกจากการแปรพันธ์เอง ไวรัสไข้หวัดทุกชนิดสามารถจะผสมพันธ์กับไวรัสไข้หวัดชนิดอื่นในสัตว์ต่างๆ ได้ ที่อันตรายคือสัตว์ที่มีร่างกายคล้ายมนุษย์ เช่นหมู บางครั้งการผสมพันธ์อาจเกิดในมนุษย์เอง ขณะนี้เราไม่สามารถกำจัดเชื้อไข้หวัด H1N1 หรือไข้หวัดนก H5N1 ออกจากระบบสิ่งแวดล้อมในโลกได้
4. รัฐบาลไทยมีแนวโน้มจะโกหกและไม่ให้ข้อมูลเต็มกับประชาชน (เหมือนที่เขาทำเรื่องประชาธิปไตยและคนเสื้อแดง) เราควรติดตามข่าวในสื่อต่างประเทศ และที่สำคัญจากเว็ปไซท์ขององค์กรอนามัยโลก WHO www.who.int/
5. ยาฆ่าไวรัสที่ใช้ได้มีแค่สองชนิด ที่รู้จักกันดีคือ Oseltamivir (Tamiflu) ซึ่งรัฐบาลไทยสะสมไว้ไม่พอ รัฐบาลตะวันตกสะสมไว้สำหรับ 25% ของประชากรและกำลังผลิตเพิ่ม แต่ในไทยไม่ได้เตรียมการถึงขนาดนี้ (ประเทศไทยจะต้องมียานี้อย่างน้อย 175 ล้านเม็ดถึงจะเพียงพอ) และคนที่จะได้ยาคงเป็นพวกอำมาตย์และผู้มีเส้นสาย นอกจากนี้ถ้ามันระบาดร้ายแรงในไทย มันจะกลายเป็นอีกข้ออ้างหนึ่งที่จะใช้อำนาจเผด็จการและทหาร อาจมีการล้อมปิดหมู่บ้านหรือชุมชน
6. เรายังไม่ทราบว่าวัคซีนต้านไข้หวัดใหญ่ที่มีอยู่ทั่วโลก จะใช้ได้ผลกับไข้หวัดหมูพันธ์ใหม่หรือไม่
7. การแพร่ระบาดร้ายแรง (Pandemic) ของไวรัสไข้หวัดมรณะในมนุษย์ เคยเกิดขึ้นเป็นประจำในประวัติศาสตร์ ในรอบร้อยปีที่ผ่านมา มีการแพร่ระบาดร้ายแรงของไข้หวัดมนุษย์ 3 ครั้งคือ (1) ในปีค.ศ. 1918 “ไข้หวัดใหญ่สเปน” H1N1ฆ่าคนทั่วโลก 50-100ล้านคน (2) ในปีค.ศ. 1957 “ไข้หวัดใหญ่เอเซีย” H2N2 ฆ่าคนทั่วโลก 1-2 ล้านคน และ (3) ในปีค.ศ. 1968 “ไข้หวัดฮ่องกง” H3N2 ฆ่าคนทั่วโลกถึง 1-2 ล้านคนเช่นกัน
8. ทุกประเทศจะได้ผลกระทบจากการแพร่ระบาดร้ายแรงของไข้หวัดมรณะ การปิดพรมแดน และการจำกัดการเดินทาง จะป้องกันการระบาดไม่ได้ ในยุคที่มีการขนส่งทางอากาศการแพร่ระบาดทั่วโลกเกิดขึ้นได้ภายใน 3 เดือน และในประเทศที่มีชุมชนแออัดจะมีการระบาดอย่างรวดเร็ว

ข้อเรียกร้องที่ขบวนการแรงงานต้องเสนอกับรัฐและนายจ้าง
สหภาพแรงงานและกลุ่มคนเสื้อแดง จะมีส่วนสำคัญในการกระตุ้นให้นายจ้างและรัฐบาลสร้างแผนการทำงานเพื่อปกป้องประชาชน เราต้องตั้งคำถามสำคัญๆ กับรัฐบาลและผู้บริหาร ข้อเรียกร้องดังกล่าวต้องเสนอในทุกเวที
1. รัฐบาลต้องเร่งผลิตยาในปริมาณเพียงพอ และต้องเตรียมการเพื่อผลิตวัคซีนสำหรับไข้หวัดมรณะ (ซึ่งต่างจากไข้หวัดนกหรือไข้หวัดใหญ่)
2. ในกรณีที่มียาในจำนวนจำกัด รัฐบาลต้องประกาศว่าใครจะมีสิทธิ์เข้าถึงยาอย่างโปร่งใส โดยใช้มาตรฐานที่เป็นธรรม แต่เราไว้ใจรัฐบาลไม่ได้
3. ทั้งรัฐและนายจ้างจะต้องมีการเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับไข้หวัดมรณะให้ประชาชนอย่างเร่งด่วน ไม่ใช่ปกปิดและหลอกเราว่ามันไม่ใช่ปัญหา
4. ในกรณีที่ลูกจ้างป่วยหรือต้องมีการปิดงานเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโรค สหภาพแรงงานต้องมีส่วนในการประเมินความเสี่ยง และรัฐและนายจ้างต้องรับประกันว่าจะจ่ายค่าจ้างตามปกติ
5. กลุ่มคนเสื้อแดงในชุมชนต่างๆ ควรมีส่วนสำคัญในการเผยแพร่ข้อมูลและกำหนดมาตรการป้องกันที่เป็นธรรมและอิงหลักฐานวิทยาศาสตร์

สยามแดง
๒๗ เมษายน ๒๕๕๒

This blog has English articles too

บันทึกเมษาเลือด (2)
โดยสมุดบันทึกสีแดง
เราจะทำอะไรกันต่อ?

ถึงเพื่อนเสื้อแดงที่รัก เรามีความเศร้าเพราะเราเป็นมนุษย์ เราหดหู่เพราะเราเผชิญกับความโหดร้ายของฝ่ายเผด็จการ การเคลื่อนไหวของพวกเรามันมีเหตุผลเต็มที่นับตั้งแต่วันที่เริ่มต้นเคลื่อนไหวจนถึงปัจจุบัน จงรู้สึกให้เต็มที่ เพื่อจะได้ต่อสู้ให้เต็มที่ หากเราไม่รู้สึกอะไรเลยนั่นแหละเป็นเรื่องประหลาดและเป็นเรื่องที่หลอกตัวเอง
แต่ความจริงอย่างหนึ่งทั้งพวกเราและฝ่ายตรงข้ามรู้คือเรื่องนี้ยังไม่จบ ฉะนั้นพวกเรายังไม่แพ้และอย่าลืมว่าเราเป็นคนส่วนใหญ่ของสังคม อย่าเชื่อสื่อกระแสหลักอย่างง่ายๆ ฝ่ายตรงข้ามก็รู้เรื่องนี้ดี แต่พวกเขาต้องการให้เรารู้สึกว่าพวกเราแพ้อย่างย่อยยับ เพื่อที่จะให้เราหมดกำลังใจในการต่อสู้ พวกเขาต้องการให้เราแพ้เพื่อที่จะยอมรับกระติกาแย่ๆพวกเขาโดยไม่ตั้งคำถาม ยอมกลับไปให้พวกเขากักขังเราไว้เหมือนเดิม สิ่งที่จะเยียวยาพวกเราเสื้อแดง คือ ความหวังที่จะมี “ความเสมอภาคของสังคมใหม่” ความหวังที่จะเห็นรอยยิ้มของคนในครอบครัวของเรา รอยยิ้มของคนที่สามารถตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัวของเขาและคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆได้อย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ต้องมีอะไรมาพันธนาการไว้ ความหวังที่เราต้องการเห็นคนข้างๆมีชีวิตอย่างมั่นคงเหมือนประเทศอื่นๆที่พัฒนาแล้วบริการปกป้องประชาชนของเขา คำถามที่สำคัญมากในวันนี้ เราจะทำอะไรกันต่อ?
ณ เวลานี้พวกเราเสื้อแดงต้องมานั่งคิด ทบทวน มันมีอะไรบ้างที่เราต้องมองให้ชัดเจน และ อะไรคือเส้นแบ่งโดยเฉพาะในสังคมที่มีสองมาตรฐาน ซึ่งเราจะพบว่าคุณค่าของสิ่งต่างๆมันอยู่อยู่สองชนิดเท่านั้น เช่น เรื่องของศีลธรรมในสังคมไทย คือ ศีลธรรมของเขา(ไร้ศีลธรรม) กับ ศีลธรรมของเรา ศีลธรรมของเขาคือปราบปรามคนที่เห็นต่างๆ เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง ศีลธรรมของเรา ต้องการให้ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมและมีความยุติธรรมอย่างแท้จริง ให้เราลองเอากรอบตรงนี้มาวิเคราะห์ปรากฎการณ์ต่างๆทั้งหมด ฉะนั้นเราจะสู้ภายใต้กรอบกติกาที่เขียนขึ้นโดยฝ่ายนั้นเพียงอย่างเดียวไม่ได้ เราจะเสียเปรียบหมดทุกอย่าง
หลังจากเสื้อแดงถูกปราบปรามอย่างป่าเถื่อน มีบรรดานักคิดที่ใช้ไม่ได้ดาหน้าก้าวออกมาเสนอทางออกให้กับสังคมอย่างหน้าไม่อาย เช่น เสน่ห์ จามริก ผู้ที่หูหนวกตาบอดกับการละสิทธิความเป็นมนุษยของเสื้อเหลืองต่อเสื้อแดง รัฐเผด็จการกับพลเรือน เช่น กรณีบุคคลที่ถูกจับขังในกรณี หมิ่นฯ กษัตริย์ ทั้งๆที่มีคนไปร้องเรียนเรื่องการละเมิดสิทธิแต่กับทำตัวเพิกเฉยอย่างใจดำ ตอนนี้ออกมาเสนอให้มี “รัฐบาลแห่งชาติ” แทนที่จะปกป้องกลไกการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย คนๆนี้ ไม่มีสิทธิที่จะเปิดปากพูดเพราะเขาปิดปากในเรื่องสิทธิพื้นฐานในระบบประชาธิปไตย เราต้องพยายามสร้างมาตรฐานไม่ให้ใครพูดง่ายโดยไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้
การเคลื่อนไหวต่อไป เราจะต้องเติมเต็มประชาธิปไตยให้มีเนื้อมีหนังมากขึ้น ซึ่งหมายถึงเราจะต้องมานั่งพิจารณาสังคมประชาธิปไตยในรูปแบบที่เราต้องการสำหรับสังคมไทย โครงสร้างเดิมของสังคมไทยทุกส่วนเน่าเละเสียจนไม่สามารถที่จะปฏิรูปฟื้นฟูภายใต้กรอบเดิมๆ จำกัดอยู่ในกลุ่มคนเล็กๆ ปัญญาชนสายอนุรักษ์นิยม แต่การปฏิรูปการเมืองควรจะเปิดพื้นที่ให้คนธรรมดาในสังคมเข้ามามีส่วนร่วมอย่างเป็นรูปธรรม ไม่ใช่ดีแต่พูดในทางนามธรรมแต่ในทางปฏิบัติคนธรรมดาถูกกีดกันออกไปอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนปัจจุบัน เราคนเสื้อแดงจะต้องสามารถเข้าใจแนวความคิดต่างๆที่มีอยู่ในสังคมว่าความคิดชนิดไหนให้ประโยชน์กับเรา ความคิดชนิดไหนที่มันไม่เป็นประโยชน์ เราจะมีความสัมพันธ์กับแนวความคิดต่างๆเหล่านี้? โดยเฉพาะถ้าชนชั้นปกครองนิยมนำมากล่าวอ้างหรือนำมาใช้เพื่อหาความชอบธรรมในสังคม เราจำเป็นต้องมาไล่ดูแนวความคิดหลักๆที่ถูกนำมาใช้บ่อยๆในสังคมว่ามันมีอะไรบ้าง และเราควรมีวิธีการรับมือกับมันอย่างไร

ในบทความตอนที่ 2 นี้จะเป็นบทความขนาดยาวเพื่อชวนให้เพื่อนๆเสื้อแดงร่วมคิดเพื่อออกแบบสังคมใหม่ท่ามกลางการเรียกร้องประชาธิปไตย เพื่อติดอาวุธทางความคิด ประเด็นหลักๆสำคัญๆ ที่เราต้องร่วมกันคิดในระยะเฉพาะหน้ามีอยู่ 7 ข้อ จะเขียนออกมาอาทิตย์ละ 2 ข้อ ซึ่งจะมีการลงรายละเอียด ในประเด็นต่างๆที่จำเป็นเรียงเป็นลำดับดังนี้
1 การทำสงครามความคิดลัทธิทางการเมืองของฝ่ายเผด็จการ
2 ประชาธิปไตยสากล : ไทยๆ และปัญหาการคอรัปชั่น
3 ศีลธรรม สันติวิธี : ความรุนแรง
4 สื่อ
5 จุดอ่อนของรัฐบาลภายใต้วิกฤติเศรษฐกิจโลก
6 บทเรียนต่อสู้จากต่างประเทศและประวัติศาสตร์
7 โมเดลสังคมใหม่ : รัฐสวัสดิการ

1. การทำสงครามความคิดกับลัทธิทางการเมืองของฝ่ายเผด็จการ

ในสังคมชนชั้นที่เราดำรงอยู่ ชนชั้นปกครองที่เป็นอำมาตรย่อมพยายามผูกขาดความคิดเป็นธรรมดา เขาใช้สื่อโรงเรียนและกลไกอื่นๆเพื่อยัดความคิดเหล่านี้ใส่หัวประชาชน ดังนั้นภาระสำคัญของคนเสื้อแดงคือการทำสงครามความคิด การต่อสู้เพื่อสังคมใหม่ไม่ได้จำกัดอยู่บนท้องถนนเท่านั้นแต่มีหลายเวที เช่น ท้องถนน ชุมชน โรงเรียน มหาวิทยาลัยหรือกลุ่มคน เช่น สหภาพแรงงานหรือกลุ่มเกษตรกร ฝ่ายอำมาตรกราดกระสุนใส่เราบนท้องถนนได้ แต่เขาไม่ได้ครองใจคนส่วนใหญ่ดังนั้นเราต้องทำสงครามความคิดเพื่อทำลายความคิดของเขาออกไปจากสังคมโดยสิ้นเชิง
ความคิดของอำมาตรประกอบไปด้วยอะไรบ้าง

1.1 แนวความคิดมือใครยาวสาวได้สาวเอา
แนวความคิดนี้เป็นแนวความคิดที่ให้ประโยชน์เฉพาะคนรวย แต่เขาโกหกว่ามันเป็นระบบที่เป็นธรรมเพราะทุกคนมี “โอกาส” เท่าเทียมกัน มันจะเท่าเทียมกันได้อย่างไรในเมื่อเศรษฐีและชนชั้นกลางซื้อความสบายในชีวิตได้แต่คนจนไม่มีเงินเพียงพอ แนวคิดนี้บูชากลไกตลาดแต่กลไกตลาดมองไม่เห็นหน้าคนจนเพราะคนจนไม่มีเงินที่จะมีส่วนร่วมในตลาดเท่ากับคนรวย วิธีแก้ไขปัญหานี้คือการใช้รัฐในการสร้างสวัสดิการให้คนจนซึ่งเราจะเห็นได้ว่าที่แล้วมาพวกอภิสิทธิเสื้อเหลืองไม่พอใจกับการใช้รัฐในการช่วยเหลือคนจนของรัฐบาลไทยรักไทย เขาจึงสนับสนุนรัฐประหาร 19 กันยา

1.2 แนวความคิดชาตินิยม + กษัตริย์นิยม
แนวความคิดชาตินิยมเป็นข้อเสนอของอำมาตรว่าเราคนไทยด้วยกันมีผลประโยชน์เหมือนกันเพราะเกิดมาในชาติเดียวกัน แต่เราเห็นชัดๆกับตาว่าประเทศไทยมีสองชาติ สองชนชั้น พวกอภิสิทธิชนกับพวกเราพลเมืองเสื้อแดง ผลประโยชน์ของสองฝ่ายที่ตรงข้ามกันไม่มีวันเป็นผลประโยชน์เดียวกันได้
• ปัญหาเขาพระวิหารพวกอำมาตรเสื้อเหลืองพร้อมจะปลุกกระแสชาตินิยมไร้เดียงสา และสร้างความขัดแย้งกับพี่น้องชาวกัมพูชาเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นจากเรื่องที่เขาขโมยประชาธิปไตยของเราไป เราไม่ควรคล้อยตามความคิดชาตินิยมโง่ๆแบบนี้
• สถาบันกษัตริย์ เครื่องมือชั้นเลิศของเผด็จการที่มีประโยชน์ในการมอมเมาและสร้างความกลัว เพื่อไม่ให้คนตั้งคำถามกับปัญหาแท้นั่นคือความเหลื่อมล้ำในทุกมิติของสังคม เขาอ้างว่าสถาบันนี้เป็นจุดรวมหัวใจของคนไทยทุกคน แต่ไม่เห็นออกมาปกป้องคนจน คนเสื้อแดง หรือสิทธิเสรีภาพประชาธิปไตยของพวกเราเลย ดังนั้นเราต้องสรุปว่าสถาบันนี้เป็นจุดรวมหัวใจของพวก “อภิสิทธิชน” ต่างหาก เราไม่ควรหลงเชื่อแนวคิดชาตินิยมกษัตริย์ที่ไร้ปัญญาแบบนี้
• กำลังทหาร คือ สถาบันที่ทำลายประชาธิปไตยมากที่สุด มีการฆ่าและใช้ความรุนแรงต่อประชาชนมาอย่างต่อเนื่อง ในรอบ 40 ปีที่ผ่านมากองทัพได้หันปืนใส่ประชาชนผู้รักประชาธิปไตยถึง 4 ครั้ง พวกนายพลอ้างว่า “ปกป้องประเทศชาติ” แต่เขาเพียงปกป้องผลประโยชน์ของอภิสิทธิชนเท่านั้น เงินภาษีของคนจนไม่ควรจะหล่อเลี้ยงระบบแบบนี้เราควรใช้เงินภาษีมาพัฒนาสวัสดิการให้ประชาชนแทน สถาบันนี้ไม่มีความชอบธรรมในกติการะบอบประชาธิปไตยแต่สถาบันทหารมักจะใช้ความชอบธรรมจากสถาบันกษัตริย์ โดยเฉพาะในการทำรัฐประหาร ทั้งสองสถาบันประชาชนคนธรรมดาไม่สามารถตรวจสอบหรือตั้งคำถามได้ สถาบันทหารมีปัญหาในการคอรัปชั่นมากที่สุด และเข้ามาแทรกแซงสื่อทั้งๆที่มันไม่ใช่หน้าที่ของทหาร

1.3 เศรษฐกิจพอเพียง
แนวความคิดนี้เป็นแนวความคิดที่ให้ความชอบธรรมมากที่สุดในการไม่บริการพลเมืองคนจนให้ส่วนร่วมอย่างเท่าเทียมกันในฐานะผู้ร่วมพัฒนาชาติ และให้ความชอบธรรมกับความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนกับคนรวย แนวคิดนี้ไม่ได้มีสถานะเป็นทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์แต่อย่างใด แต่กลุ่มนักวิชาการในไทยยังพยายามข้างๆคูๆว่ามันคือเศรษฐศาสตร์ทางเลือก ในความเป็นจริงเศรษฐกิจพอเพียงเป็นลัทธิทางการเมืองที่พยายมมอมเมาคนไม่ให้ตั้งคำถามและยอมจำนนกับสถานภาพของตนเอง เช่น คำให้พรของกษัตริย์ภูมิพลเสนอว่า ถ้าใครรวยก็สามารถฟุ่มเฟือยให้พอเหมาะกับตนเองหากไม่มีตังค์ก็ให้ประหยัด มีงานวิจัยหลายชิ้นรวมถึงงานศึกษาของนักษาระดับปริญญาโทปริญญาเอกที่เสนอว่าแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงไม่สามารถแก้ปัญหารวมถึงไม่สามารถทำให้ชาวบ้านยังชีพได้
อนึ่งปัญหาใหญ่สำหรับคนที่อยู่ในภาคเกษตรคือการไร้ที่ดินทำกิน การชูเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงโดยที่ไม่พูดถึงเรื่องการปฏิรูปที่ดินเป็นเพียงการโกหก คนที่มีที่ดินมากที่สุดในประเทศไทยนั้นคงหนีไม่พ้นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ครอบครัวนี้เต็มไปด้วยความฟุ่มเฟือย กษัตริย์ภูมิพลร่ำรวยติดอันดับโลกแต่กลับไม่เสียภาษีก็เป็นเรื่องที่น่าชิงชัง หากกษัตริย์ภูมิพล รักประชาชนจริงก็ควรจะยกเงินครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เป็นทุนในการสร้างรัฐสวัสดิการให้กับราษฎรที่เขาอ้างว่ารักและยินดีทำงานหนักเพื่อให้ทุกคนลืมตาอ้าปากได้ ที่สำคัญถ้าอยากทำงานโดยสุจริตกับสังคมก็ไม่ควรจะมีการประชาสัมพันธ์ในทีวีทุกวัน คนในสังคมควรจะมีการตั้งคำถามว่าถึงเวลายกเลิกข่าวพระราชสำนักไปหรือยัง? หากรักที่จะทำงานเพื่อคนอื่นจริงก็ไม่ควรจะประชาสัมพันธ์ เพราะไม่อย่างนั้นก็เข้าข่ายโฆษณาชวนเชื่อ
มีการตั้งข้อสังเกตจากนักมนุษยวิทยาชาวต่างประเทศว่าเหตุใดสถาบันกษัตริย์ไทยถึงชอบแช่แข็งความยากจนของคนไทยไว้ คำตอบที่ได้มานั้นค่อนข้างน่าสนใจ หากสังคมมีความเสมอภาคมีความเหลื่อมล้ำน้อย สถาบันกษัตริย์จะไม่มีความสำคัญ จะถูกตั้งคำถามและจะถูกมองว่าเป็นสถาบันที่ไร้ประโยชน์ ในทางกลับกันถ้าสังคมไทยมีความยากจนสถาบันกษัตริย์จะมีความชอบธรรมในการดำรงอยู่เพราะจะสามารถหากินกับความยากจนได้โดยไม่แก้ปัญหาอย่างจริงจัง
วิธีการรับมือกับแนวคิดทางการเมืองของชนชั้นปกครอง
ในการทำสงครามทางความคิดเราชาวเสื้อแดงจะต้องพัฒนาตนเองขึ้นมาเป็น “อาจารย์” การเป็นอาจารย์แปลว่าเราสามารถเถียงและถล่มความคิดของชนชั้นปกครองได้ในทุกเวที ถ้าเราจะมีความมั่นใจแบบนี้เราต้องอ่านหนังสือ จัดกลุ่มศึกษาและฝึกฝนทักษะในการยืนขึ้นเถียงกับทาสรับใช้ของอำมาตร เราต้องแม่นในเรื่องประวัติศาสตร์ไทยแนวคิดทางการเมืองและประสบการณ์จากทั่วโลกซึ่งเราทุกคนสามารถทำตรงนี้ได้ เพราะไม่มีใครเกิดมาโง่ไม่มีใครเกิดมาฉลาด
ในขณะที่เราโจมตีจุดอ่อนของชนชั้นปกครองเราต้องมีข้อเสนอของฝ่ายเราเองเพื่อเป็นทางออกในการแก้ปัญหาสังคม
• เราต้องเสนอรูปธรรมในการขยายการมีส่วนร่วมในการบริหารประเทศของพลเมืองธรรมดาในทุกระดับ เพื่อสร้างประชาธิปไตยแท้
• ประชาธิปไตยแท้ คือ ตำแหน่งสำคัญๆทางสังคมจะต้องมาจากการเลือกตั้งแทนที่จะเป็นการแต่งตั้ง แต่แค่นั้นไม่พอประชาชนในทุกระดับ ทุกชุมชนจะต้องร่วมกันบริหารโรงเรียน โรงพยาบาล รัฐวิสาหกิจ ตำรวจ ศาล และสถาบันอื่นๆที่เป็นของสาธารณะที่มาจากภาษีของพวกเรา
• ประเทศไทยต้องเป็นรัฐสวัสดิการ เราต้องทำความเข้าใจกับรัฐสวัสดิการว่ามันคืออะไรและจะนำมาใช้ได้อย่างไร
• ประชาธิปไตยมันมากกว่าการเลือกรัฐบาลในวันเลือกตั้ง ถ้าประชาชนทุกคนจะมีสิทธิมีเสียงเท่าเทียมกันอย่างแท้จริงเราจะต้องลดความเหลื่อมล้ำทางอำนาจและทางเศรษฐกิจ ด้วยการปฏิรูปสังคมอย่างถอนรากถอนโคน

บันทึกเมษาเลือด (1)
โดย สมุดบันทึกสีแดง
บทความนี้ผู้เขียนจะเขียนเป็นสองตอน เพื่อแสดงความเสียใจและแสดงความเคารพต่อการเรียกร้องประชาธิปไตยของคนเสื้อแดง และบันทึกประวัติศาสตร์ในแง่มุมสีแดง เพื่อทำหน้าที่จดจำฆาตกรเมษาเดือดของปีศาจกระหายเลือดแด่คนรุ่นหลัง ตอนแรกจะเป็นบันทึกเกี่ยวกับกลุ่มต่างๆที่สนับสนุนการใช้กำลังต่อคนเสื้อแดง ส่วนตอนที่สองจะขอร่วมเสนอว่าเราจะสู้ต่อไปอย่างไร การสูญเสียของคนเสื้อแดงจะต้องไม่สูญเปล่า
(1)

แด่คนชนชั้นกลางผู้ไร้อุดมการณ์ประชาธิปไตย
ขอให้ท่าน จงจดจำความสุข ความอิ่มเอิบใจเถอะ !! ที่ได้เห็นเลือดคนเสื้อแดง คนจน คนต่างจังหวัด หรือผู้ที่ท่านมองว่าเป็นเหยื่อของทักษิณ ผู้ที่ไม่เข้าใจประชาธิปไตยแท้ หรือประชาธิปไตยแบบไทยๆ ผู้ก่อความไม่สงบต่อสังคมได้ถูกยิงและปรามปรามอย่างรุนแรงโดยทหารและอันธพาลกึ่งทหารเสื้อสีน้ำเงิน คุณ! คนชั้นกลางผู้ไร้อุมการณ์ประชาธิปไตยผู้ฉลาดหลักแหลมที่ชอบเหลือเกินที่จะหมอบกราบเบื้องบน แต่ไร้การเคารพสิทธิที่จะเลือกของคนจนหรือคนที่คิดต่างจากคุณ
ในวันหนึ่งวันใดข้างหน้าหากพวกคุณหรือญาติของคุณ เมียของคุณ สามีของคุณ ลูกของคุณ พ่อของคุณ แม่ของคุณ บังเอิญซุ่มซ่ามทำอะไรขัดใจ ผู้มีอำนาจ ชนชั้นสูง นายพล หรือพวกที่อ้างว่าเหนือมนุษย์ทั้งหลาย หากพวกเขาเหล่านั้นลงโทษพวกคุณอย่างไร้เหตุผลเพราะพวกคุณบังอาจทำให้เขาอารมณ์เสีย ก็จงจำความสุขของวันนี้วันที่พวกคุณได้ส่งเสียงเชียร์โห่ร้องกึกก้องกระเหื้อนกระหือให้ฆ่าคนเสื้อแดง หากถึงวันนั้นมาถึงกรุณาจดจำความสุขจากวันที่พวกคุณได้สร้างกติกาความป่าเถื่อนแบบนี้ขึ้นมา เพื่อที่จะช่วยทำให้พวกคุณมีความสุขกับสังคมป่าเถื่อนต่อไป

แด่สื่อมวลชนกระแสหลักผู้เลวทราม
ขอให้ท่านรู้ไว้ว่ามีสายตาของคนที่เรียกร้องประชาธิปไตยทั่วแผ่นดิน ได้ทำการบันทึกไว้แล้วว่าพวกท่านคือฆาตกรเลือดเย็น พวกคุณคือเครื่องจักรสังหารประชาธิปไตย ผู้ปั้นน้ำเป็นตัว โกหกป้ายสีคนเสื้อแดงราวกับเขาเชื้อโรคผู้น่ารังเกียจ ทั้งๆที่พวกคุณควรจะกราบพวกเขา พวกคุณสร้างภาพให้การปราบปรามคนเสื้อแดงเป็นเรื่องถูกต้องจำและเป็นเรื่องที่ควรกระทำ พวกคุณนำเสนอข่าวด้านเดียวทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่จริง พวกคุณเลือกเข้าข้างเผด็จการทหาร และอำนาจนอกระบบอื่นๆ ซึ่งเป็นผู้ที่รังเกียจว่าคนจนคนชนบทสามารถคิดเองเป็นได้ พวกคุณผู้ที่ต้องการเห็นสังคมไทยล้าหลัง เป็นไพร่ เป็นทาส ยากจน และสังคมเต็มไปด้วยความเหลื่อมล้ำ ขอให้พวกคุณมีอำนาจในการตัดสินคนอื่นๆให้ยาวนานที่สุดเถอะ หากวันไหนความจริงมาฆ่าคุณ ก็ขอให้นึกถึงผลงานของพวกคุณในเดือนเมษาเดือดนี้ วันที่ “สาร” ของพวกคุณอาบไปด้วยเลือดของคนที่รักประชาธิปไตย

แด่คนที่อ้างว่าเป็นกลาง
แด่คนที่อ้างว่าเป็นกลางที่แสนจะน่ารังเกียจพอๆกับเสื้อเหลือง พวกคุณอ้างว่าจะไม่ประณามฝ่ายใดหนึ่ง พวกคุณเรียกร้องหาความสงบ แต่พวกคุณไม่กล้าประนามพวกที่ถืออาวุธเข่นฆ่าประชาชน พวกที่สั่งฆ่าประชาชน ไม่กล้าประณามพันธมิตรเพราะพวกนั้นมันมีเส้น พวกคุณมาเรียกร้องให้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ทั้งๆที่รู้ว่าสองฝ่ายนั้นเป็นมวยที่น้ำหนักไม่เท่ากัน ความเป็นกลางมันจะมีความหมายอะไรนอกจากเป็นคำโกหกคำโต ความเป็นกลางของพวกคุณมันได้ให้ความชอบธรรมกับฝ่ายรัฐบาลเผด็จการ ฝ่ายทหาร และฝ่ายอนุรักษ์นิยมที่ชอบความป่าเถื่อนรังเกียจความเสมอภาค ความเป็นกลางของพวกคุณเป็นแต่เพียงความพยายามเอาตัวรอดในสถาการณ์ที่แหลมคมโดยที่พวกคุณไม่ทำหน้าที่ปกป้องประชาธิปไตยเท่านั้นเอง พวกคุณคือพวกที่เพิ่มความมั่นใจให้กับฝ่ายเผด็จการ พวกคุณคือคนที่มีส่วนร่วมในการทำลายประชาธิปไตย

เสื้อสีน้ำเงิน
พวกคุณคือพวกที่ถูกทำลายความเป็นมนุษย์จากความไม่เท่าเทียมกันในสังคม จนไม่เหลือความเป็นคน ไม่มีความอ่อนโยน สังคมที่พวกคุณเติบโตมามันกดขี่และสอนให้คุณกราบไหว้คนใหญ่คนโต แต่สอนรังเกียจเพื่อนมนุษย์ รังเกียจเสรีภาพ รังเกียจตัวคุณเองที่เกิดมาไร้อำนาจจึงอยากมีอำนาจเพื่อที่จะเหนือจากคนอื่นๆ พวกคุณคือวัชพืชที่รอดมาด้วยความ “เมตรา” ของชนชั้นสูง พวกคุณสามารถฆ่าคนอื่นได้อย่างเลือดเย็น หากพวกคุณไม่สามารถมองภาพของตนเองได้ถนัดก็ขอให้มองไปที่กองกำลังทหารป่าเถื่อนของนาซี นั่นแหละคือพวกคุณ พวกคุณมีรุนพี่เหมือนกันในสังคมไทยคือ “ลูกเสือชาวบ้าน” ผู้ที่เข่นฆ่านักศึกษาผู้เรียกร้องประชาธิปไตยใน 6 ตุลาคม 2519
พันธมิตรประชาชนเพื่อ “ประชาธิปไตย”
พวกคุณคือขบวนการสกปรกโสมมในสังคมประชาธิปไตยสมัยใหม่ของสังคมไทย พวกคุณได้ปลุกอุดมการณ์ฟาสซิสต์ขึ้นมาเพื่อดึงสังคมให้ถอยหลังกลับไปสู่ความเลวทราม ไปสู่การไม่เคารพความเท่าเทียม ไปสู่การมองว่าคนคิดต่างคือศัตรู เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของพวกคุณเอง ขอประณามและรังเกียจพวกเสื้อเหลืองไปตลอดชีวิต ผลงานชิ้นเอกของพวกคุณคือเผด็จการทหาร อันธพาลฟาสซิสต์เสื้อน้ำเงิน และการฆ่าคนเสื้อแดง

กษัตริย์ ราชินี ราชวงษ์ และสำนักงานทรัพย์สินฯ
พวกคุณมีประวัติในการสนับสนุนเผด็จการทหารเรื่อยมา เพราะพวกคุณสามารถร่วมกินกับพวกนี้ได้อย่างสบายๆ พวกคุณเข้าข้างเผด็จการทหารถนอม ประภาส สฤษดิ์ พวกคุณเห็นคนเสื้อแดงกำลังถูกฆ่าแต่พวกคุณไม่ออกมาห้าม ทั้งที่พวกคุณอ้างว่าตัวเองทำงานหนักเหลือเกิน? อยากเห็นประเทศสงบสุขแล้วเวลานี้หายไปไหน? หรือเป็นคุณคนสั่งให้มีการเข่นฆ่าคนเสื้อแดงเสียเอง!!! อย่าบอกอย่าตอแหลนะว่าพวกคุณไม่ยุ่งการเมืองเพราะความเป็นจริงพวกคุณยุ่งมานานแล้วยุ่งตลอดเวลาล้างสมองคนตลอดเวลา ใจของพวกคุณดำและสกปรกยิ่งกว่ามลภาวะสารเคมีพิษทั้งประเทศไทยรวมกันเสียอีก
ในยุค 6 ตุลา พวกคุณสนับสนุนลูกเสือชาวบ้านให้ไปเฆ่นฆ่านักศึกษาใช้ข้ออ้างว่า “เพราะพวกนักศึกษาต้องการเสรีภาพมากเกินไป” และคุณมองว่าขบวนการประชาธิปไตยมันเป็นภัยต่อสถานะอภิสิทธิชนของพวกคุณเอง มาวันนี้พวกคุณก็สนับสนุนอันธพาลเสื้อสีน้ำเงิน (เอามาจากหนังสือพิมพ์ The Guardian 14/4/09) พวกคุณรู้หรือไม่ว่าเวลาพวกคุณเดินทางไปไหนมาไหนชาวบ้านเค้ารังเกียจเหลือเกิน แต่พูดความจริงไม่ได้เดี๋ยวกฎหมายหมิ่นฯจะมาโบยตีชีวิตพวกเขา พวกคุณฉลาดจริงๆหรือถึงกล้าไปมอบปริญญาให้กับนักศึกษา ถ้าหากฉลาดจริงทำไมถึงยอมให้คนในสังคมมีการฆ่ากันอย่างป่าเถื่อน ทั้งๆที่พวกคุณไม่ได้ตาบอด และเป็นใบ้ หรือพวกคุณคือพวกกระหายเลือดจอมโกหกและเป็นนักดูดเลือดชั้นเลิศ
ตามประวัติการประพฤติตัวของพวกคุณ ทำให้เห็นว่าพวกคุณคือสิ่งที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์ และ เป็นกาฝาก เป็นปลิงดูดเลือดของจริง พวกคุณไม่เสียภาษีทั้งๆที่รวยล้นฟ้า และพวกคุณสอนให้คนอื่นอดอยาก พวกคุณป่าเถื่อนไร้ความเป็นมนุษย์ทั้งๆที่ชอบอ้างความเป็นมนุษย์เหนือคนอื่น พวกคุณชอบกินสิทธิเสรีของประชาชนคนธรรมดา พวกคุณชอบกดขี่คนอื่น พวกคุณชอบสร้างภาพให้คนอื่นเห็นว่าคุณมีบุญคุณกับแผ่นดินทั้งๆที่พวกคุณคืออุปสรรคต่อความเจริญ ประชาธิปไตย และ ความมีอารยธรรมของสังคมในประเทศไทย พวกคุณปล่อยให้คนธรรมดาถูกรังแกด้วยกฎหมายหมิ่นฯอย่างไม่แยแส พวกคุณคือพวกกระหายเลือด “ตัวเอ้” ขอให้พวกคุณล่มสลายโดยเร็ว เจ้านายของคุณคือประชาชนจำไว้ คุณไม่ใช่เจ้านายของประชาชน ไม่อย่างนั้นคุณคือ “กะสัตว์”

ทหาร และ พรรคประชาธิปัตย์
พวกคุณคือทรราชขนานแท้พวกคุณฆ่าประชาชนอย่างหน้าไม่อาย ในรอบ 40 ปี พวกคุณฆ่าประชาชนมา 4 ครั้งแล้ว เพียงเพื่อปกป้องอำนาจของตัวเองให้อยู่ต่อไป องค์กรอย่างพวกคุณไม่ควรมีอีกต่อไป เพราะไร้ความจำเป็นต่อสังคม เปลืองงบประมาณแผ่นดินก็เท่านั้น ควรจะเอางบประมาณเหล่านั้นมาสร้างงาน พัฒนาระบบสาธารณะสุขให้กับทุกคนไม่ดีกว่าหรือ พวกคุณไม่เคยพูดว่ารับใช้ประชาชนมีแต่รับใช้กษัตริย์และเข่นฆ่าประชาชน พวกคุณมองว่าตัวเองอยู่เหนือประชาชน สำหรับเรางั้นจะมีการเกณฑ์ทหารไปทำไม? ในเมื่อมันเพิ่มความป่าเถื่อนให้กับสังคม ถึงเวลาแล้วที่เราควรจะเรียกร้องให้มีการยกเลิกการเกณฑ์หทาร กองทัพต้องถูกควบคุมโดยประชาชน และเราต้องพยายามเอานายพลมือเปื้อนเลือดทั้งหลายมาลงโทษที่พวกมันฆ่าประชาชน
พวกเรามีปัญหามากพอแล้วพวกเราไม่อยากจ่ายภาษีเพื่อไปจ้างให้พวกคุณมารังแกเราเพิ่ม มีหลายประเทศที่ไม่ได้ทุ่มเททรัพยากรให้กองทัพแต่สามารถพัฒนาสังคมได้ กองทัพไทยมีผลงานอย่างเดียวคือ การคอรัปชั่นและรังแกเข่นฆ่าประชาชน สถาบันทหารเป็นสถาบันหนึ่งที่มีการโกงกินมากที่สุดแต่ยังไม่มีการลงโทษแต่อย่างใด ในขณะที่ลูกหลานคนจนที่เป็นพลทหารต้องทำงานสกปรกและเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกคุณ เราขอเชิญชวนให้นายทหารชั้นล่างที่มีใจสีแดงหาโอกาสปกป้องประชาชนและประชาธิปไตยในอนาคต นายทหารลูกคนจนจงหันปืนใส่นายพลและกาฝากทั้งหลายเถอะ เหมือนที่มีการทำกันในการปฏิวัติทั่วโลก เพื่อปกป้องพ่อแม่พี่น้องแท้ๆของคุณ

ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ขอให้หายสาปสูญไปจากการเมืองไทยซะ น่าเสียดายที่การศึกษาเพิ่มความป่าเถื่อนเหลือเกินให้อภิสิทธิ์ ผู้ซึ่งพยายามสร้างภาพ รูปหล่อ ขาวสะอาด แต่พวกเรากระชากหน้ากากจอมปลอมนี้ออกไปแล้วคุณและพรรคพวกของคุณมือเปื้อนเลือดพลเมืองไทย และ เราประชาชนไทยจะไม่มีวันลืม!!

องค์กรสิทธิมนุษยชน ขอบันทึกว่ามันไม่เคยมีในประเทศไทยเพราะองค์กรนี้สนับสนุนเผด็จการ ไม่กล้าท้าทายความอยุติธรรมใดๆ ในสังคม ยุบองค์กรไปเสียเถิดอยู่ไปก็เปลืองงบประมาณภาษีประชาชน เพราะมีคนดีๆเข้าไปก็ถูกไล่ออก องค์กรสิทธิมนุษยชนที่มีน้ำยาจะต้องอิสระจากรัฐโดยสิ้นเชิง และจะต้องพิสูจน์ว่าเป็นองค์กรที่มี “ค่า” จริง ด้วยการท้าทายผู้มีอำนาจไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ตามอย่างต่อเนื่องถ้าเขากระทำความผิด

นักวิชาการ ขอให้กำลังใจนักวิชาการเสื้อแดง และ ขอแสดงความอดสูต่อนักวิชาการเหลือง พวกคุณตั้งตัวขึ้นมาเป็นปัญญาชน คุณสอนทฤษฏีประชาธิปไตยและนิติรัฐและคุณดูถูกชาวบ้านที่เรียนน้อยกว่าคุณว่าไม่ใช่ปัญญาชน แต่พวกคุณต่างหากเป็นพวกปัญญาอ่อน ที่เอาผลประโยชน์ส่วนตนและความขี้ขลาด ความทุจริตทางวิชาการมาเป็นเงื่อนไขในการแสดงออก

ศาล และ ระบบยุติธรรม
พวกคุณแอบอยู่หลังกรงของพวกกษัตริย์และนายพล ยังบังอาจใช้กฎหมายหมิ่นศาลเพื่อปิดกั้นความโปร่งใสและการตรวจสอบจากประชาชน พวกคุณ คือ ยมบาลจากขุมนรกอันเน่าเหม็น พวกคุณทำหน้าที่ทำลายความยุติธรรมตามกติกาสากลลงอย่างสมบูรณ์แบบ พวกคุณรังแกคนจนคนธรรมดาเหมือนเป็นอีแร้งในทะเลทราย พอซะทีกับระบบศาล ระบบยุติธรรมแบบนี้ เราควรเรียกร้องให้ล้มระบบยุติธรรมแบบที่เป็นอยู่ แล้วนำระบบลูกขุนมาใช้แทน อนึ่งนั้นพวกเราต้องนำผู้พิพากษาเลวๆมาลงโทษด้วย
พวกศัตรูของประชาชนจงจำไว้ว่า คุณอาจจะยึดท้องถนนได้ด้วยกระสุนปืน คุณอาจจะอ้างว่าคุณสร้างความ “สงบ” แต่คุณไม่มีวันครองใจประชาชน กระแสปฏิวัติจะลามไปสู่ทุกส่วนของสังคมเหมือนไฟไหม้ใต้ดิน คุณคืออดีต เราคืออนาคต

Looking at Thailand’s crisis: the need to establish some basic standards
Associate Professor Giles Ji Ungpakorn

When watching and commenting on the recent events in Thailand, observers need to hold on to some basic principles. These are:
1. No government anywhere in the world has the right to use troops to gun down protestors in the streets, especially when they are not carrying fire arms. The Abhisit government’s use of the army to kill people in cold blood is an outrage. It is not “restraint” nor “the application of the Rule of Law”. It puts the Thai government on the same level as the Burmese junta and their aims are the same too.... to hang on to illegitimate power and protect the interests of the privileged.
2. If observers want to pontificate about the “Rule of Law”, then they must first denounce the illegal military coup of 2006, the lack of partiality and accountability among the judiciary in dissolving TRT and PPP, the illegal seizure of Government House and the airports by the PAD, the use of firearms and bombs by the PAD, the illegal bribes and threats to manoeuvre the Democrats into power, the illegal government-backed Blue Shirt gangs, who carried fire arms and the illegal and extra-Constitutional role of the Palace and the King’s advisors in frustrating the functioning of democracy. None of the above cases have been punished.
3. There is a clear line between Democracy and Dictatorship. “Thai-style democracy” is an elite myth. The Yellows have repeatedly failed to respect the democratic wishes of the majority of the population. They want more appointed public positions and less power to the electorate. They want a “New Order”. They want censorship. They back the draconian lese majeste law which stifles the basic right to freedom of speech. The Reds may not be angels, but they want a genuine democratic process without interference from the military, the King’s advisors or the Palace. They would prefer to use the more democratic Constitution of 1997, rather than the present one drafted by the military.
4. The anger of the Red Shirts over the past few days did not come out of nowhere. Since 2006 the majority of Thais have continually been abused politically by the elite Yellow Shirts, the mainstream media and middle-class academics. When pictures of Red Shirts smashing the PM’s car are shown, it is dishonest and bad journalism not to explain this.
5. The majority of Red Shirts support Taksin, not because they like to “hero worship”, but because his government brought in a Universal Health Care System and other pro-poor measures. The Democrats and the Yellows opposed these policies all along and knew that they couldn’t win popular elections as a result. This is why they wanted a coup.
6. Most of the Thai elite are corrupt, especially army generals and politicians. Why single out just Taksin? We need to punish them all or none at all.
7. The entire Thai elite support the use of state violence, whether it be in the South, in the War on Drugs or against unarmed protestors. Taksin has to take responsibility for gross human rights abuses while he was Prime Minister. So does the rest of the elite, including Abhisit and the Generals. There is a long history of Thai State Crimes and we need to challenge this. We can start with denouncing the cold-blooded murder by troops on the streets of Bangkok this April.

13th April 2009
Watch the Aljazeera programme on April 2009 events
http://www.goo-online.com/index.php?option=com_content&task=view&id=599&Itemid=1

แถลงการณ์องค์กรเลี้ยวซ้าย
ประชาธิปไตยจะชนะ

หมดคำถาม หมดข้อสงสัย ไม่มีข้อเรียกร้อง กับรัฐบาลและพวกเผด็จการอนุรักษ์นิยมอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้จะมีแต่เพียงการประณามและสนับสนุนการรุกสู้กับทรราชของคนเสื้อแดง องค์กรเลี้ยวซ้ายขอประณามการกระทำอันป่าเถื่อนเยี่ยงอาชญากรรมของรัฐบาลและทหารที่ใช้กำลังเข้าปราบปรามประชาชนเสื้อแดงผู้รักประชาธิปไตยจนได้รับความบาดเจ็บและล้มตาย โดยได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งขันจากสื่อมวลชนกระแสหลังอย่างน่าขยะแขยงมากที่สุด

องค์กรเลี้ยวซ้ายขอสนับสนุนการต่อสู้ของคนเสื้อแดงเพื่อสร้างประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ให้เกิดขึ้นในประเทศไทยให้จงได้ ถึงแม้พวกฝ่ายขวาพยายามใช้ข้ออ้างจากเหตุการณ์บางเหตุการณ์เช่นการปิดถนนและการบุกเข้าไปในโรงแรมที่ประชุมอาเซียน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ารัฐบาลจะใช้ความรุนแรงเข่นฆ่าประชาชนได้ และเราต้องตั้งคำถามต่อไปว่าต้นเหตุของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันมาจากไหนแต่แรก มันมาจากรัฐประหาร 19 กันยาใช่หรือไม่ มันมาจากกลุ่มพันธมิตรอันธพาลฟาสซิสต์ใช่หรือไม่ มันมาจากรัฐบาลอภิสิทธิ์ชนที่สนับสนุนโดยทหารใช่หรือไม่ มันมาจากการถูกสื่อกระแสหลักบิดเบือนข้อเท็จจริงใช่หรือไม่ มันมาจากระบบความยุติธรรมสองมาตรฐานใช่หรือไม่ ฯลฯ

ดังนั้นการที่สังคมจะกลับสู่ความสงบได้นั้นไม่ใช่การปรามปราบประชาชนเสื้อแดง เพราะคนเสื้อแดงไม่ได้เป็นผู้สร้างความรุนแรงตั้งแต่แรกและคนเสื้อแดงก็ไม่ได้ทำร้ายใครก่อน แต่ในทางกลับกันรัฐบาลอภิสิทธิ์ชน ทหาร พันธมิตร และมวลชนจัดตั้งฟาสซิสต์ของรัฐบาลต่างหากที่ใช้ความรุนแรงมาโดยตลอดจนปัจจุบัน การจะสร้างสังคมที่สงบสุขนั้น ต้องสร้างประชาธิปไตยที่สมบูรณ์เท่านั้น โดยรัฐบาลต้องลาออก พวกอำมาตย์และพวกนอกระบบต้องเลิกแทรกแซงการเมือง ระยะเฉพาะหน้านำรัฐธรรมนูญปี 2540 มาจัดการเลือกตั้ง จากนั้นต้องปฏิรูปการเมืองให้ไปไกลกว่ายุคก่อน 19 กันยา ทุกสถาบันต้องโปร่งใสตรวจสอบได้อยู่ภายใต้ประชาชน และต้องเป็นรัฐสวัสดิการ

ภายใต้บรรยากาศที่แหลมคมเช่นนี้องค์กรเลี้ยวซ้ายข้อเสนอให้มวลชนเสื้อแดงทุกกลุ่มต้องพัฒนาการนำไปสู่การนำตนเองให้จงได้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้กับพวกเผด็จการ เราต้องยึดและพัฒนาข้อเสนอที่เป็นประโยชน์กับคนจน และชนกลุ่มน้อยๆต่างๆ เพื่อขยายแนวร่วมให้เพิ่มขึ้น

สุดท้ายขอเรียกร้องกับองค์กรฝ่ายซ้ายในประเทศไทยทั้งกรรมาชีพ นักศึกษา ชาวนา และนักกิจกรรมทางสังคม รวมกลุ่มกันภายใต้ “แนวร่วมซ้ายเพื่อประชาธิปไตย” เพื่อเข้าสนับสนุนการต่อสู้ของมวลชนเสื้อแดงอย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด

คนเสื้อแดงจะต้องชนะ
องค์กรเลี้ยวซ้าย
13 เมษายน 2552

ในการวิเคราะห์สถานการณ์ไทยเราควรรักษามาตรฐาน
รศ.ใจ อึ๊งภากรณ์

ผู้ที่วิเคราะห์เหตุการณ์ล่าสุดในประเทศไทยไม่ควรจะลืมมาตรฐานพื้นฐานดังนี้
1. ไม่มีรัฐบาลที่ไหนในโลกที่มีสิทธิที่จะใช้ทหารยิงปืนปราบผู้ประท้วงกลางเมือง โดยเฉพาะในกรณีที่ผู้ประท้วงไม่พกอาวุธปืนเอง การที่รัฐบาลอภิสิทธิใช้กองทัพเพื่อฆ่าคนอย่างเลือดเย็นเป็นอาชญากรรม นี่ไม่ใช่พฤติกรรมของผู้ที่ “รักษากฎหมาย” หรือ “รักษาความสงบสุข” ปัจจุบันนี้รัฐบาลไทยจัดอยู่ในประเภทเดียวกับรัฐบาลเผด็จการพม่าที่ฆ่าฟันประชาชน และทั้งสองรัฐบาลมีเป้าหมายเดียวกันคือการปกป้องผลประโยชน์ของเผด็จการ
2. ถ้าใครอยากจะพูดถึงนิติรัฐและความสำคัญของกฎหมาย ก่อนอื่นจะต้องประณามการละเมิดกฎหมายดังต่อไปนี้: รัฐประหาร 19 กันยา การเลือกปฏิบัติของศาลในการยุบพรรค การยึดทำเนียบรัฐบาลและสนามบินโดยพันธมิตร การใช้อาวุธปืนและระเบิดโดยพันธมิตร การข่มขู่และติดสินบนนักการเมืองเพื่อเปลี่ยนข้างให้ประชาธิปัตย์ขึ้นมาเป็นรัฐบาล การก่อตั้งอันธพาลติดอาวุธเสื้อน้ำเงินของนักการเมืองในรัฐบาลชุดนี้ และการใช้อำนาจเกินขอบเขตของรัฐธรรมนูญโดยวังและองค์มนตรี
3. เส้นแบ่งระหว่างประชาธิปไตยและเผด็จการเป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจน “ประชาธิปไตยไทย” เป็นนิยายของชนชั้นปกครอง พวกเสื้อเหลืองไม่เคยเคารพประชาธิปไตยและความเห็นของประชาชนส่วนใหญ่ เขาต้องการตำแหน่งสาธารณะที่ถูกแต่งตั้งมากขึ้น ในขณะที่ลดตำแหน่งที่มาจากการเลือกตั้ง เขาต้องการ “ระเบียบใหม่” เขาต้องการปิดกั้นสื่อ เขาต้องการใช้กฎหมายหมิ่นฯ ที่มีโทษโหดร้ายเพื่อปิดปากคนที่ไม่เห็นด้วยกับตนเอง คนเสื้อแดงอาจจะไม่ใช่เทวดาแต่เขาต้องการประชาธิปไตยที่แท้จริง ที่ปราศจากอิทธิพลของทหาร องค์มนตรีและวัง เขาอยากจะใช้รัฐธรรมนูญปี 40 แทนรัฐธรรมนูญของเผด็จการ
4. ความโกรธแค้นของชาวเสื้อแดงไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไร้เหตุผล ตั้งแต่รัฐประหาร 19 กันยา พลเมืองไทยส่วนใหญ่เป็นเหยื่ออย่างต่อเนื่องจากการกระทำของพวกอำมาตร และการใส่ร้ายจากสื่อกระแสหลักและนักวิชาการชนชั้นกลาง เมื่อมีการถ่ายทอดรูปคนเสื้อแดงทุบรถนายกอภิสิทธิ์ ผู้สังเกตการณ์และนักข่าวที่ไม่อธิบายที่มาของความโกรธนี้ถือว่าไม่ซื่อสัตย์
5. คนเสื้อแดงส่วนใหญ่รักทักษิณ แต่ไม่ได้รักทักษิณเพราะต้องการบูชาฮีโร่ เขารักทักษิณเพราะรัฐบาลไทยรักไทยนำระบบสุขภาพถ้วนหน้ามาใช้เป็นครั้งแรก และมีนโยบายที่เป็นประโยชน์กับคนจนอีกมากมาย พวกเหลืองและประชาธิปัตย์ได้คัดค้านนโยบายดังกล่าวมาตลอดและทราบดีว่าเขาไม่มีวันชนะการเลือกตั้ง ดังนั้นเขาจึงต้อนรับรัฐประหาร
6. สมาชิกชนชั้นปกครองไทยส่วนใหญ่เป็นคนที่โกงกินคอรัปชั่น โดยเฉพาะพวกนายพลและนักการเมือง ทำไมต้องเลือกลงโทษทักษิณคนเดียว? เราต้องลงโทษทุกคน หรือปล่อยให้ทุกคนลอยนวลไป เลือกเอา
7. อภิสิทธิชนทั้งหลายของไทยสนับสนุนการใช้ความรุนแรงโดยรัฐ ไม่ว่าจะเป็นกรณี 3 จังหวัดภาคใต้ สงครามยาเสพติด หรือการปราบปรามผู้ประท้วง ทักษิณ จะต้องรับผิดชอบกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนในขณะที่ตนเองเป็นนายก แต่ชนชั้นปกครองซีกอื่นทุกคนรวมถึงนายกอภิสิทธิและนายพล ก็ต้องรับผิดชอบเช่นกัน รัฐไทยมีประวัติอันยาวนานในการก่ออาชญากรรม เราจะต้องท้าทายประเพณีอันเลวทรามนี้ และเราควรเริ่มด้วยการประณามการฆ่าฟันประชาชนโดยทหารในช่วงสงกรานต์ปีนี้

Red Shirts in Thailand face the armed might of the ruling elites
Giles Ji Ungpakorn, Turn Left Thailand
13 April 2009

For the fourth time in forty years, troops have opened fire on pro-democracy demonstrators in Bangkok. Each time the aim has been the same: to protect the interests of the Conservative Elites who have run Thailand for the past 70 years.

For those watching the cold-blooded murder by soldiers on the streets of Bangkok, it may be tempting just to assume that the present chaos is merely about different coloured T shirts and supporters of different political parties, as though they were mirror images of each other. This is not the case.

What we have been seeing in Thailand since late 2005, is a growing class war between the poor and the old elites. It is of course not a pure class war. Due to a vacuum on the Left in the past, millionaire and populist politicians like Taksin Shinawat have managed to provide leadership to the poor. The urban and rural poor, who form the majority of the electorate, are the Red Shirts. They want the right to choose their own democratically elected government. They started out as passive supporters of Thaksin’s Thai Rak Thai government. But they have now formed a brand new citizens’ movement for what they call “Real Democracy”. For them, “Real Democracy” means an end to the long-accepted “Quiet Dictatorship” of the Army generals and the Palace. This situation allowed the generals, the King’s advisors in the Privy Council and the conservative elites to act as though they were above the Constitution. Les majeste laws and intermittent repression have been used to silence opposition. Ever since 2006, these elites have blatantly acted against election results by staging a military coup, using the courts to twice dissolve Taksin’s party and by backing Yellow Shirt Royalist mob violence on the streets. The present mis-named Democrat Party government was manoeuvred into place by the Army.

Most of those in the Red Shirt movement support Taksin for good reasons. His government put in place many modern pro-poor policies, including Thailand’s first ever universal health care system. Yet the Red Shirts are not merely Taksin puppets. There is a dialectical relationship between Taksin and the Red Shirts. His leadership provides encouragement and confidence to fight. Yet the Red Shirts are self-organised in community groups and some are showing frustration with Taksin’s lack of progressive leadership, especially over his insistence that they continue to be “loyal” to the Crown. Over the past few days, the Red Shirts have shown signs of self-leadership to such an extent that the old Red Shirt politicians are running to keep up. A Republican movement is growing. Many left-leaning Thais like myself, are not Taksin supporters. We opposed his human rights abuses. But we are the left-wing of the citizens’ movement for Real Democracy.

The Yellow Shirts are conservative Royalists. Some have fascist tendencies. Their guards carry and use firearms. They supported the 2006 coup, wrecked Government House and blocked the international airports last year. Behind them were the Army. That is why troops never shot at the Yellow Shirts. That is why the present, Oxford and Eton educated, Thai Prime Minister, has done nothing to punish the Yellow Shirts. After all, he appointed some to his cabinet. The aims of the Yellow Shirts are to reduce the voting power of the electorate in order to protect the conservative elites and the “bad old ways” of running Thailand. They see increased citizen empowerment as a threat and propose a “New Order” dictatorship, where people are allowed to vote, but most MPs and public positions are not up for election. They are supported by the mainstream Thai media, most middle class academics and even NGO leaders. The NGOs have disgraced themselves over the last few years by siding with the Yellows or remaining silent in the face of the general attack on democracy. Despite being well-meaning, their lack of politics has let them down and they have been increasingly drawn to the Right.

When we talk about the “Palace” we have to make a distinction between the King and all those who surround him. The King has always been weak and lacking in any democratic principles. The Palace has been used to legitimise past and present dictatorships. As a “stabilising force”, the Monarchy has only helped to stabilise the interests of the elite. The King has never had the courage to defend democracy or stop military violence. The immensely wealthy King is also opposed to any wealth redistribution. The Queen is an extreme reactionary. However the real people with power among the Thai elites are the Army and high-ranking state officials.

If one is to understand and judge the violent acts which have been taking place in Thailand, we need a sense of history and perspective. Perspective is needed to distinguish between damaging property and injuring or killing people. With this perspective, it is clear that the Yellow Shirts and the Army are the violent ones. A sense of history helps to explain why Red Shirt citizens are now exploding in anger. They have had to endure the military jack-boot, repeated theft of their democratic rights, continued acts of violence against them and general abuse from the mainstream media and academia. If they continue to resist, cracks may appear in the Army. During the past four years Thai citizens have become highly politicised. Ordinary soldiers, recruited from poor families, support the Red Shirts.

The stakes are very high. Any compromise has the risk of instability because it will satisfy almost no one. The old elites might want to do a deal with Taksin to stop the Red Shirts from becoming totally Republican. But whatever happens, Thai society cannot go back to the old days. The Red Shirts represent millions of Thais who are sick and tired of Military and Palace intervention in politics. At the very least they will want a non-political Constitutional Monarchy. It is hoped that the Red Shirts will continue to move to the Left during this round of struggle.

Army Fire on Pro-democracy Demonstrators!
ทหารยิงปราบผู้ประท้วงเสื้อแดง (ภาษาไทยข้างล่าง)
The Yellow-shirted Royalist have now shown their true colours by ordering troops to fire deadly rounds of automatic fire into protestors at a motorway intersection in Bangkok in the early hours of Monday 14th April. Since 2006, the Royalist Dictatorship has tried every means to cling to its privileges and power. They staged a coup in September 2006, used the courts to dissolve elected government parties, used armed PAD mobs to cause chaos by the seizing of Government House, blocking parliament and then finally taking over the international airports. Now they are prepared to kill Red shirt pro-democracy demonstrators. This is the 4th time in 40 years that the security forces have used brutal force in Bangkok to maintain their power.

The Redshirts will not give up the fight! Victory for democracy! Victory for the Redshirts! Down with the Royalist Dictatorship!! Forward to a Republic!!

It is time for all those who believe in freedom and democracy to stand up and condemn the Thai regime.

Giles Ji Ungpakorn
Red Siam

พวกเสื้อเหลืองได้เผยโฉมหน้าอันแท้จริงแล้ว ด้วยการใช้กองกำลังและกระสุนปืนในการพยายามสลายมวลชนเสื้อแดงที่รักประชาธิปไตย ตั้งแต่ต้นปี ๒๕๔๙ พวกเผด็จการรักเจ้าได้ใช้ทุกวิธีทางในการปกป้องอภิสิทธิ์ ผลประโยชน์ และอำนาจอันไม่ชอบธรรมของเขา ไม่ว่าจะเป็นการทำรัฐประหาร การใช้ศาลเป็นเครื่องมือในการยุบพรรค หรือการใช้อันธพาลพันธมิตรเพื่อก่อความวุ่นวาย ตอนนี้เขาพร้อมจะฆ่าประชาชนเสื้อแดงผู้รักประชาธิปไตย นี่เป็นครั้งที่สีในรอบสี่สิบปีที่กองกำลังของชนชั้นปกครองใช้ความรุนแรงในกรุงเทพฯเพื่อปกป้องอำนาจเถื่อน

แต่คนเสื้อแดงจะไม่ยอมแพ้! คนเสื้อแดงจะได้ชัยชนะ! ประชาธิปไตยจงเจริญ! เผด็จการนิยมเจ้าและพวกเสื้อเหลืองจงพินาศ! เราต้องเดินหน้าสู่สาธารณรัฐ!!

ถึงเวลาแล้วที่ผู้รักประชาธิปไตยทั่วโลกต้องออกมาประณามรัฐบาลไทย

ใจ อึ๊งภากรณ์
สยามแดง

Thai Red U.K. Condemns the arrest of Redshirt Leaders
No to the State of Emergency! No to the Military Crack-down!
Return Thailand to Democracy Now !

Giles Ji Ungpakorn and Watana Ebbage, on behalf of Thai Red U.K.

Thai Red U.K., the association of Redshirts in Britain, condemns the declaration of a State of Emergency by the illegitimate government of Abhisit Vejjajiva. We condemn the Military’s use of tanks and live ammunition against protestors. We say no to another coup. We also condemn the arrest of Redshirt leaders and demand that all of them be released. We are concerned by the creation, by pro-government politicians, such as Newin Chitchorp, of armed Blueshirted thugs, who have attacked pro-democracy demonstrators. The government should resign immediately to allow genuine democratic elections to be held as a matter of urgency. This would be a first step in allowing for a peaceful resolution of the long-running crisis.

Why the Redshirts are not merely a mirror image of the Yellowshirt Royalists
It is tempting for those watching the Thai events to merely conclude that the Redshirt protests are merely a mirror image of the Yellowshirt Royalists who seized the international airports late last year. There can be nothing further from the truth.

The Yellowshirts
The Yellowshirt Royalists built the PAD, a movement with worrying fascist tendencies. Since 2006, they have demanded that Thai Democracy be scrapped in favour of a “New Order” dictatorship. They have consistently claimed that the majority of Thais, especially the poor, are too ignorant to be allowed the right to vote. They welcomed the 2006 military coup, seized Government House and blocked Parliament with armed gangs claiming to be “fighting for the King”. Late last year, with the collusion of the Army, they took control of Thailand’s international airports and nearly caused a war with Cambodia. They are an integral part of the present (mis-named) Democrat Party government. This government does not represent the democratic wishes of the majority of Thais. It only came to power after the courts were used as political tools of the Yellowshirts to twice dissolve the most popular political party. The Army then bribed and threatened shady politicians like Newin Chitchorp to change sides. (This politician was named after the Burmese military dictator Newin!)

The Yellowshirts represent an elite, reactionary, alliance between the Army, the Palace and Privy Council, the PAD and the Democrat Party. They are fearful that their privileges will be jeopardised by further empowering the poor, who make up most of the electorate. The Democrat Party has never succeeded in winning a majority of the popular vote. Unfortunately the majority of Middle-Class academics and many N.G.O. leaders also support the Yellowshirts and welcomed the 2006 coup which ripped up the democratic Constitution of 1997.

During the violent Yellow shirt protests of 2008, the entire Thai state apparatus and media supported them. The PAD wrecked the interior of Government House, staged violent attacks on the police and created much damage to the economy by blockading the airports. Yet no PAD leader has been punished for this use of violence and none have been condemned by the Thai mainstream media or by academics and N.G.O. leaders. The Military have never been punished for their illegal coup or their rampant corruption. Talk now of “respecting the law” by Thai PM Abhisit, is therefore hypocritical nonsense.

The Redshirts
The Redshirts are a pro-democracy movement. Many support the policies of former PM Thaksin Shinawat because his government provided the first ever Universal Health Care system and other pro-poor measures. His party has repeatedly won elections, even after the coup. However, the Redshirts are not just supporters and puppets of Thaksin. They are ordinary citizens, most of whom believe passionately in freedom and democracy. There are many Redshirts who are not supporters of Thaksin. It is also a movement of the urban and rural poor, people who have had their democratic rights stolen from them by the Yellowshirts.

Today, in addition to fighting for democracy, the Redshirts are starting to question the “silent dictatorship” of the King’s advisors in the Privy Council. They have broken a decades old taboo about the Monarchy. Significant numbers are also becoming Republicans, while many still want a genuine Constitutional Monarchy which is not involved in politics.

The Redshirts do not have an armed guard like the Yellow or Blue shirts. They are not rich people who can protest for days on end without going to work. They have made great efforts to avoid violence, despite being attacked. The behaviour of Redshirts in surrounding the Prime Minister’s car or breaking into the hotel in Pattaya to close down the Asian Summit, did not result in serious injury or serious damage to property. This is in contrast to the actions of the Yellowshirts.

Both in terms of “Means” and “Ends” the Red and Yellow shirts are opposites. We call on all freedom-loving people throughout the world to support the fight for Democracy in Thailand. We support the recent comments by Redshirt Jakrapop Penkair, when he says that the Thai people have the right to mount a Peoples’ Struggle for Democracy.
12th April 2009

Thai Red UK plans a peaceful protest outside the Thai Embassy in London on Tuesday 14th April. For more details contact Khun Wattana +44(0)121243619, +44(0)7780801763.

แถลงการณ์ Thai Red UK
Thai Red UK ประท้วงการจับกุมผู้นำเสื้อแดง คัดค้านการประกาศภาวะฉุกเฉิน
คัดค้านการปราบปรามโดยทหาร
ไทยต้องกลับสู่ประชาธิปไตย โดยด่วน
โดย ใจ อึ๊งภากรณ์ และ วัฒนา เอเบช ในนามของ Thai Red UK

Thai Red UK องค์กรของคนเสื้อแดงในอังกฤษ ประณามการประกาศภาวะฉุกเฉินโดยรัฐบาลเถื่อนของ อภิสิทธิ เวชชาชีวะ เราประณามการใช้รัฐถังและปืนกับผู้ชุมนุมที่รักประชาธิปไตย เราคัดค้านการทำรัฐประหารรอบสอง เราประณามการจับกุมแกนนำเสื้อแดงและเรียกร้องให้มีการปล่อยตัว เราเป็นห่วงพฤติกรรมของนักการเมืองอย่าง เนวิน ชิดชอบ ที่ก่อตั้งกลุ่มอันธพาลเสื้อน้ำเงินขึ้นมาเพื่อโจมตี ผู้เรียกร้องประชาธิปไตย เราเรียกร้องให้รัฐบาลลาออกทันที เพื่อให้มีการเลือกตั้งตามกติกาของประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ทั้งนี้เพื่อเป็นก้าวแรกในการแก้ไขสถานการณ์วิกฤตอย่างสันติ

ทำไมเสื้อแดงไม่ใช่เพียงเงาสะท้อนเสื้อเหลือง
ผู้ที่สังเกตการณ์เรื่องการเมืองไทยอย่างผิวเผิน อาจจะหลงคิดว่าเสื้อแดงกับเสื้อเหลืองเป็นแค่สองด้านของเหรียญเดียวกันแต่นั่นไม่ใช่ความจริง
พวกเสื้อเหลือง
พวกเสื้อเหลือง “รักเจ้า” ได้สร้างพันธมิตรฯ ขึ้นมาในรูปแบบขบวนการฟาสซิสต์ ตั้งแต่ปี 2549 พวกนี้เรียกร้องให้มีการยกเลิกประชาธิปไตยเพื่อนำเผด็จการ “ระเบียบใหม่” เข้ามาแทน เขาอ้างว่าคนไทยส่วนใหญ่ซึ่งเป็นคนจนไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะมีสิทธิเลือกตั้ง เขาต้อนรับรัฐประหาร 19 กันยา ยึดทำเนียบรัฐบาลและปิดกั้นรัฐสภาด้วยกองกำลังอันธพาลติดอาวุธ โดยอ้างว่าทำ “เพื่อในหลวง” ปีที่แล้วเขาร่วมมือกับทหารในการยึดสนามบินและเกือบสร้างสภาวะสงครามกับประเทศเพื่อนบ้าน เขาคือส่วนหนึ่งของรัฐบาลปัจจุบัน รัฐบาลนี้ไม่ได้เป็นตัวแทนแท้ของพลเมืองส่วนใหญ่ในประเทศไทย รัฐบาลนี้ขึ้นมามีอำนาจได้ผ่านการบงการโดยทหารและการใช้ศาลเป็นเครื่องมือทางการเมือง ดังนั้นเราต้องสรุปว่าเป็นรัฐบาลเถื่อนที่ไม่มีความชอบธรรมตามกติกาประชาธิปไตย
พวกเสื้อเหลืองเป็นแนวร่วมอภิสิทธิชนปฏิกิริยาระหว่าง กองทัพ องค์มนตรี วัง พันธมิตรฯ และพรรคประชาธิปัตย์ เขาเกรงกลัวว่าผลประโยชน์ของเขาจะสูญเสียไปเมื่อพลเมืองไทยมีอำนาจทางการเมืองมากขึ้น พรรคประชาธิปัตย์ไม่เคยได้เสียงข้างมากในรัฐสภา... เป็นที่น่าเสียดายที่นักวิชาการชนชั้นกลางเกือบทุกคน และผู้นำขบวนการ NGO สนับสนุนเสื้อเหลืองและต้อนรับรัฐประหาร 19 กันยา ที่ทำลายรัฐธรรมนูญปี 40
ในขณะที่พวกเสื้อเหลืองเคลื่อนไหวด้วยความรุนแรงเมื่อปีที่แล้ว โดยทำลายข้าวของในทำเนียบรัฐบาลและทำลายเศรษฐกิจด้วยการปิดกั้นสนามบิน องค์กรต่างๆในรัฐไทยและสื่อกระแสหลักได้สนับสนุนพฤติกรรมเหล่านี้ ยิ่งกว่านั้นไม่มีการลงโทษผู้นำพันธมิตรฯแต่อย่างใด และการกระทำของพันธมิตรฯไม่ได้ถูกประณามโดยนักวิชาการส่วนใหญ่และผู้นำ NGO นอกจากนี้ทหารที่ทำรัฐประหารผิดกฎหมาย และมีประวัติของการคอรัปชั่นอันยาวนาน ก็ไม่เคยถูกลงโทษเช่นกัน ดังนั้นการที่ อภิสิทธิ ออกมาพูดถึงการ “รักษากฎหมาย” เป็นคำพูดสองมาตรฐานที่ไม่มีความชอบธรรม
เสื้อแดง
ขบวนการเสื้อแดงเป็นขบวนการเพื่อประชาธิปไตย หลายคนสนับสนุนอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ เพราะรัฐบาลของเขาเป็นรัฐบาลแรกที่ใช้นโยบายสุขภาพถ้วนหน้าและนโยบายอื่นๆที่ช่วยเหลือคนจน พรรคของเขาชนะการเลือกตั้งหลายรอบทั้งก่อนและหลังรัฐประหาร 19 กันยา แต่คนเสื้อแดงไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้สนับสนุน หรือเป็นแค่เครื่องมือของทักษิณ คนเสื้อแดงคือพลเมืองธรรมดา ส่วนใหญ่รักและเคารพสิทธิเสรีภาพและประชาธิปไตยด้วยใจจริง มีคนเสื้อแดงจำนวนหนึ่งที่อาจจะไม่ได้สนับสนุนทักษิณ ขบวนการนี้เป็นขบวนการของคนจนในเมืองและชนบทที่ถูกขโมยสิทธิไปโดยพวกเสื้อเหลือง
ทุกวันนี้พร้อมๆกับการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย คนเสื้อแดงกำลังตั้งคำถามกับ “เผด็จการเงียบ” ขององค์มนตรี เขาได้ฝ่าด่านความกลัวที่จะพูดเรื่องสถาบันกษัตริย์ และคนจำนวนหนึ่งเริ่มต้องการระบบสาธารณรัฐ ในขณะที่คนอื่นในขบวนการเสื้อแดงยังต้องการระบบกษัตริย์แต่ในรูปแบบที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง
คนเสื้อแดงไม่มีกองกำลังติดอาวุธเหมือนพวกเสื้อเหลืองหรือพวกเสื้อน้ำเงิน เขาไม่ใช่คนรวยที่จะประท้วงยืดเยื้อได้โดยไม่ไปทำงาน เสื้อแดงพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงความรุนแรงทั้งๆที่ถูกโจมตีตลอดเวลา พฤติกรรมรอบๆรถยนต์ของนายกอภิสิทธิ หรือการบุกเข้าไปในโรงแรมที่พัทยาเพื่อปิดการประชุมผู้นำเอเชีย ไม่ได้ก่อให้เกิดการทำร้ายร่างกายและไม่ได้ทำลายทรัพย์สินเหมือนกับที่อันธพาลพันธมิตรฯ เคยทำ

ทั้งในเรื่อง “เป้าหมาย” และ “วิธีการ” แดงกับเหลืองต่างกันราวฟ้ากับดิน เราเรียกร้องให้ผู้รักประชาธิปไตยและเสรีภาพทั่วโลกสนับสนุนขบวนการเสื้อแดง และเราเห็นด้วยกับ จักรภาพ เพ็ญแข เมื่อเขาพูดว่าพลเมืองไทยมีสิทธิที่จะต่อสู้อย่างถึงที่สุดเพื่อประชาธิปไตยของพลเมือง
12 เมษายน 2009
Thai Red UK วางแผนที่จะประท้วงหน้าสถานทูตไทยในลอนดอน ในวันที่ 14 เมษายน 2009
รายละเอียดเพิ่มเติมจากคุณ วัฒนา เอเบช +44(0)121243619, +44(0)7780801763.

แดงชนะรอบหนึ่ง!!! ต้องสู้ต่อด้วยสติปัญญา สงครามยาวนี้เลิกไม่ได้
ต้องปฏิวัติการนำให้คนรากหญ้าเป็นผู้นำที่แท้จริง
ใจ อึ๊งภากรณ์

หลังจากการปิดการประชุมผู้นำเอเชียที่พัทยา เสื้อแดงภูมิใจในชัยชนะได้....ฝ่ายประชาธิปไตยก้าวไปข้างหน้าแล้ว
และเราควรเข้าใจว่าการเคลื่อนไหวที่ผ่านมามีผลหลายด้าน
แต่เราต้องไม่เลิกคิดวิเคราะห์ เราต้องให้ความสำคัญกับการปฏิวัติการนำในขบวนการของเรา และเราต้องให้ความสำคัญกับข้อเรียกร้องระยะยาวด้วย

สิ่งที่เราได้พิสูจน์คือ

1. การชุมนุมรอบนี้พิสูจน์กับสังคมไทย และชาวโลกว่าเสื้อแดงเป็นพลังมวลชนที่สำคัญ จะไม่หายไปไหนง่ายๆ และเป็นตัวแทนของประชาชนผู้รักประชาธิปไตยล้านๆ คน ในขณะที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ขาดความชอบธรรม และดูอ่อนแอ
2. เสื้อแดงไม่ใช่เงาสะท้อนเสื้อเหลือง เสื้อเหลืองทำเพื่อเผด็จการและอภิสิทธิ์ชน และทำด้วยความรุนแรง แต่เสื้อแดงคือพลเมืองรักประชาธิปไตยที่พยายามหลีกเลี่ยงความรุนแรง เราต้องการสังคมที่ถูกต้อง เราเลยใช้วิธีที่ถูกต้อง ฝ่ายเหลืองคือพวกรักเจ้ารักเผด็จการทหาร จอมโกหก และทำเพื่อเบื้องบนให้เราเป็นไพร่ ฝ่ายเสื้อน้ำเงิน เป็นเพียงกองกำลังอันธพาลของเสื้อเหลือง ซึ่งพิสูจน์ว่าฝ่ายนั้นพร้อมจะใช้ความรุนแรงในทุกรูปแบบเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของคนส่วนน้อย การพังประตูกระจกของโรงแรมที่พัทยาเป็นเรื่องเล็กและจำเป็น แต่เสื้อแดงไม่ได้เข้าไปทำร้ายใครหรือทำลายข้าวของในโรงแรม ซึ่งต่างจากเสื้อเหลืองเสื้อน้ำเงินที่จงใจพกอาวุธเพื่อทำร้ายร่างกายของคนอื่น และทำลายเศรษฐกิจโดยปิดสนามบิน ทำลายสิ่งของในทำเนียบรัฐบาล สรุปแล้วทั้งในด้านวิธีการและเป้าหมาย แดงกับเหลืองอยู่คนละขั้วของความชอบธรรม

3. การชุมนุมครั้งนี้พิสูจน์ว่าองค์มนตรีไม่มีความศักดิ์สิทธิ์อีกแล้ว และทำให้พลเมืองไทยจำนวนมากเลิกกลัวที่จะวิจารณ์ทุกสถานบัน มันเป็นก้าวแรกที่สำคัญอย่างยิ่งในการปฏิรูปการเมืองไทยสู่ประชาธิปไตยที่แท้จริง แต่เราต้องคิดต่อไปสู่การมีหรือไม่มีสถาบันกษัตริย์ และถ้าจะมี สถาบันนี้ควรมีรูปแบบไหน

นี่คือสิ่งที่เราได้มา และฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถขโมยสิ่งนี้ไปจากเราได้ ไม่ว่าสื่อของเขาจะโกหกแค่ไหน
เราต้องรวมตัวกันสู้ต่อไป รอบแรกเราชนะ.... รอบต่อไปเราต้องได้อะไรมาเพิ่มอีกแต่มันเป็นสงครามยาว

นี่ไม่ใช่เวลาที่จะประนีประนอม แต่พักรบได้ พักรบไม่ใช่ประนีประนอม และการรบมีหลายวิธี มีการชุมนุม การนัดหยุดงาน การตั้งพรรคแดง การกระจายข่าว การศึกษาและพัฒนาความคิดทางการเมือง การเสนอทางออกใหม่ๆ ให้สังคมมีประชาธิปไตยแท้...ฯลฯ ทั้งหมดเป็นสิ่งจำเป็นที่เราต้องทำ

หลายคนในขบวนการเสื้อแดงคงมองว่ามันสายไปนานแล้วที่จะวกกลับสู่สถานการณ์ก่อนรัฐประหาร ๑๙ กันยา สถาบันหลักๆ ในสังคมไทยเน่าเปื่อยหมดความชอบธรรม เราต้องเปลี่ยนแบบถอนรากถอนโคน เราต้องเดินหน้าสร้างประชาธิปไตยแท้จริงและความเท่าเทียมทางสังคม ในเมื่อเราสู้มานานเราไม่ต้องกลับมาหมอบคลานต่อชนชั้นปกครองหัวเก่าอีกแล้ว เราไม่ต้องจงรักภักดีต่อใครนอกจากปวงชนพลเมือง ประเด็นคือแกนนำเสื้อแดงคนไหนบ้างที่เข้าใจตรงนี้และกล้านำเสื้อแดงไปข้างหน้า? และยิ่งกว่านั้น แกนนำเสื้อแดงคนไหนพร้อมจะส่งเสริมให้เสื้อแดงนำตนเองจากรากหญ้า แทนที่จะรับคำสั่งอย่างเดียวจากเบื้องบน? เพราะประชาธิปไตยที่แท้จริงสร้างไม่ได้ ถ้าไม่สร้างจากผู้นำรากหญ้า

เขาสู้เพื่อเรา เขาเดือดร้อนเพื่อเรา

ขอชักชวนผู้รักความเป็นธรรมทุกท่านที่ต้องการช่วยเหลือครอบครัวของคุณ สุวิชา ท่าค้อ
บริจาคผ่านบัญชีเลขที่ 408-0-31301-2 ธนาคารกรุงไทย สาขานครพนม ชื่อบัญชี นางอมร ท่าค้อ

ท่านที่ประสงค์จะบริจาคช่วยเหลือ จะแจ้งนาม หรือไม่แจ้ง ก็ได้ ทางญาติของสุวิชาจะรายงานความเคลื่อนไหวบัญชีรายรับ และรายจ่ายให้ผู้บริจาคทราบทุกอย่าง

วันที่ ๖ เมษายน เป็นวันที่นายพลคนหนึ่งในกองทัพพระเจ้าตากสิน แย่งสมบัติและขึ้นครองเป็นกษัตริย์ผ่านการฆ่ากษัตริย์คนก่อน หลังจากนั้นมีการแก้ตัวโดยโกหกว่าพระเจ้าตาก “บ้า” จะเห็นได้ว่าการปล้นแย่งชิงการเป็นใหญ่ผ่านความรุนแรงคือที่มาของตระกูลจักรี และการใช้กำลังยึดอำนาจของทหาร เพื่อประโยชน์ส่วนตน เป็นประเพณีเก่าแก่ อัปรีย์ ของชนชั้นปกครองไทย

จริงๆ แล้วการใช้ความรุนแรงในการขึ้นครอง ไม่ใช่เรื่องอะไรพิเศษสำหรับราชวงศ์จักรีในสมัยก่อนเลย มันเป็นพฤติกรรมปกติของพวกกษัตริย์ ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์อังกฤษ จีน พม่า หรือฝรั่งเศส และเราก็ไม่สามารถโทษ ไม่ควรเอาผิดลูกหลานของกษัตริย์สมัยก่อนที่เคยทำความผิด แต่ในขณะเดียวกันเราก็ไม่ควรเชิดชูการกระทำแบบนั้นด้วยคำโกหกบิดเบือน

คาร์ล มาร์คซ์ เคยตั้งข้อสังเกตในหนังสือว่าด้วยทุนว่า ความร่ำรวยของนายทุนสมัยนี้ ไม่ได้มาจากความขยันและออมของคนเหล่านั้น แต่ต้นกำเนิดของความร่ำรวยมาจากการปล้นขโมยทรัพย์สินของผู้อื่นผ่านการใช้กองกำลัง ในกรณีนายทุนใหญ่เก่าแก่ของไทยก็เช่นกัน ทรัพย์สมบัติของกษัตริย์ปัจจุบัน ที่เป็นมรดกจากบรรพบุรุษ มาจากการปล้นสมบัติของพระเจ้าตาก หลังจากนั้นมีการใช้อำนาจขูดรีดและบังคับใช้ไพร่ บังคับให้คนส่งส่วย และบังคับเก็บภาษีจากประชาชน โดยที่กษัตริย์ต้นๆของราชวงศ์จักรีไม่ได้ขยันทำงานแต่อย่างใดทั้งสิ้น สรุปแล้วทรัพย์สินทั้งหมดที่ทำให้ไทยมีกษัตริย์ที่รวยที่สุด มีต้นกำเนิดอันไม่ชอบธรรมในประวัติศาสตร์ ซึ่งไม่ต่างจากต้นกำเนิดของทรัพย์สมบัติของกษัตริย์อังกฤษหรือที่อื่น

แต่เราต้องไม่มองอะไรด้านเดียว กษัตริย์ที่ขยันปกครองและปฏิวัติระบบล้าสมัยของกรุงเทพฯก็เคยมี ตัวอย่างที่ดีคือรัชกาลที่๕ ซึ่งพยายามทำให้สยามเป็นรัฐสมัยใหม่ ยกเลิกทาสและไพร่ และรวมศูนย์การปกครอง และถึงแม้ว่าทำไปเพื่อประโยชน์และอำนาจของตนเอง แต่ก็มีประโยชน์กับประชาชนด้วย และที่น่าสนใจคือพวกขุนนางหัวเก่าพยายามคัดค้านอย่างถึงที่สุด แสดงว่าสมัยโน้นก็มีหัวเก่าที่ไม่อยากให้ประเทศก้าวหน้าเหมือนกัน อย่างไรก็ตามรัชกาลที่๕ก็ไม่ใช่นักประชาธิปไตย เป็นผู้สั่งรวบดินแดนสามจังหวัดภาคใต้จากรัฐปัตตานี และการที่มีเมียเต็มวังก็แสดงว่าไม่เคารพผู้หญิงเท่าไร นั้นก็ปกติ คนเราย่อมมีข้อดีข้อเสียเสมอ ปัญหาคือกษัตริย์ในราชวงศ์จักรีที่สร้างประโยชน์นอกจากรัชกาลที่๕แล้ว....อาจไม่มีเลย รัชกาลที่๓ กับรัชกาลที่๔ สนใจแต่การแย่งสมบัติกัน รัชกาลที่๖ มัวแต่เล่นละครและใช้เงินแผ่นดิน รัชกาลที่๗ แก้ปัญหาวิกฤตเศรษฐกิจบนสันหลังประชาชนจนต้องมีการปฏิวัติในปี ๒๔๗๕...

ประวัติศาสตร์เป็นอาวุธทางการเมือง ทั้งหมดที่ผมเขียนไปนี้ไม่ใช่เรื่องลึกลับ แต่ฝ่ายเผด็จการสมัยนี้ไม่อยากให้เราพูดหรือคิดความจริงแบบนี้ของประวัติศาสตร์ เขาจะพยายามสร้างประวัติศาสตร์ชุดโกหกมาให้เราท่องจำแทน และเราก็จะต้องสวนกลับไปด้วยข้อมูลของฝ่ายเรา

ใจ อึ๊งภากรณ์

What kind of country and society imprisons someone for making comments on the internet? What kind of Foreign Minister encourages armed conflict with neighbouring countries in order to distract attention from internal problems? What kind of government comes to power by a combination of a military coup, two judicial coups together with street violence, bribery and threats? What kind of Prime Minister tells lies to the foreign press and Oxford academics about the state of democracy and the use of the draconian lese majeste laws? What kind of ruling class uses “the love of the King” to justify a military coup, terrorist acts by its supporters at international airports and severe censorship? Yes, Thailand is now firmly among the ranks of tin-pot despotic regimes around the world.

That the Thai ruling elite, the military and the fascist PAD yellow shirts, together with the mis-named Democrat Party, should lock up people like Suwicha Takor for 10 years is not surprising. All that Suwicha did was to post a comment about the Monarchy on the internet. The fascist PAD leaders who used street violence and blocked the airports are still free and unlikely to be put in jail. The Generals who abused their power in a coup are still racking in the money. No one should be surprised that there is no justice in Thai courts. There is no transparency and accountability of any major public institutions, including the Monarchy, the Judiciary, the Government and the Army. The judges have their own version of the lese majeste law to stifle any criticism.

What should surprise and worry us is that almost the entire Thai NGO movement, almost the entirety of Thai academia and all the mainstream media have kept silent, or worse, supported this destruction of free speech and democracy. And what should anger us also, is that Amnesty International has refused to do anything of substance to defend prisoners of conscience in Thailand.

The NGO movement turned its back on “politics” and the primacy of mass movements in the 1980s. Instead they embraced “lobby politics”. First they loved-up to the Thai Rak Thai government. Then, when they were wrong-footed by the government’s pro-poor policies that proved that the NGOs had only been “playing” at development, they rushed over to love-up to the conservative Royalists. Such an about face was only possible by ignoring politics, international lessons and any theory. NGO leaders argued that they were the true activists, not book worms or theoreticians. This is explains why they can justify to themselves the support for the 2006 coup and why they have failed to defend democracy since. Instead of bothering to analyse the political situation, they beat a path to lobby generals, governments of every shade and anyone who has power.

The academics are even worse. For decades they have shunned political debate, preferring personal squabbles to principled arguments. No one is ever forced to justify or argue for their beliefs. On the occasion when papers are written, they are descriptive and ignore work by those who pose awkward questions. So when they defended their Middle-Class interests and supported the 2006 coup, they felt no need for a serious explanation other than to say that the poor “did not understand democracy”. This un-academic behaviour has rich rewards. Many have extra earnings from collaborating with the ruling elites.

The Thai conservative elite are playing a dangerous game. They have started a civil war between the people (now represented by the Red Shirts) and the Yellow-shirted Royalists. Early in 2006 they decided that they would use extra-Constitutional means to get rid of an elected government. Their justification was the “corruption” and “abuse of power” by the Thai Rak Thai Prime Minister Taksin Shinawat. While there is much to criticise in the actions of Taksin and Thai Rak Thai, it must also be said that the conservative elites, including the Monarchy, have always been corrupt and abused their power. What they didn’t like was that someone else might be getting more powerful than them through the democratic process.

These elites have for decades ruled Thailand from behind the scenes as if it were their own personal fiefdom. A poisonous patron client network draws in new recruits to this “elite feeding trough” where fortunes are to be made at the expense of the hard-working poor. This vast parasitic organism maintains its legitimacy by claiming that Thailand has an Absolute Monarchy, where the King is an all-powerful god. Yet the King is weak and has no “character” and his power is a fiction. .Army generals, politicians, businessmen and privy councillors prostrate themselves on the ground and pay homage to the “powerful” king, while exercising the real power in the land and racking in the profits. But the King is very old and his son is hated, feared or viewed with contempt. Where will the elite’s new meal ticket come from when the King dies?

Like the story of “the Emperor’s New Clothes”, the elites relied on telling the Thai population (and maybe even the King), a pack of lies in order to promote their own agenda. The King is a God! The King is all powerful! We serve the King! And the lese majeste law and other authoritarian measures are used to back up these lies. But the boy has already spoken! Most people in Thailand can see that the Emperor has no clothes! The King hasn’t “held together Thai society”. He hasn’t created justice and equality and he has sided in public with the military and the anti-democrats throughout his reign.

But the process of destroying the corrupt, privileged and authoritarian network around the Monarchy will take time. People like Suwicha Takor, Da torpido, Boonyuen Prasertying and many others will suffer in jail. The Red Shirts will have to mobilise and organise on a long-term basis. Meanwhile, politicians like Taksin, and many others, are still clinging to Royalist ideas, claiming to be “loyal subjects” of the King, while attacking privy councillors for planning the coup. Many Red Shirts are restless and want to go much further in order to build Democracy and Social Justice.

We must not be afraid anymore. But that is easier for me to say from the safety of Britain! We must all be the little boy who says what he sees as the Emperor walks past naked. Why should we, the Thai people, be “loyal subjects of the King”? In a democratic and equal society the King should be loyal to us. If he or any future Monarch is not prepared to listen to the people, respect the people as his master, and defend democracy, then we definitely need a republic.
3 April 2009

Suwicha Thakor condamné à 10 ans de prison!

Professeur Giles Ji Ungpakorn

Quel genre de pays ou de société emprisonne quelqu'un pour avoir fait des commentaires sur Internet? Quel genre de Ministre des Affaires étrangères encourage les conflits armés avec les pays voisins afin de détourner l'attention de problèmes internes? Quel genre de gouvernement arrive au pouvoir par une combinaison d'un coup d'Etat militaire, de deux coups judiciaires combinés à de la violence dans la rue, de la corruption et des menaces? Quel genre de Premier Ministre ment à la presse étrangère et aux universitaires d'Oxford sur l'état de la démocratie et sur l'utilisation de lois draconiennes sur les crimes de lèse majesté? Quel type de classe dirigeante utilise "l'amour du Roi" pour justifier un coup d'Etat militaire, des actes de terrorisme par ses partisans dans les aéroports internationaux et une censure sévère? Oui, la Thaïlande est désormais solidement au rang des régimes despotiques et factices du monde.

Que l'élite thaïlandaise, les militaires et les Chemises jaunes fascistes du PAD, avec le si mal nommé Parti démocrate, doivent enfermer les gens comme Suwicha Thakor pour 10 ans n'est pas surprenant. Suwicha n’a fait que poster un commentaire à propos de la monarchie sur Internet. Les leaders fascistes du PAD qui ont utilisé la violence de la rue et ont bloqué les aéroports sont toujours en liberté et, ils ont peu de chance d'être mis en prison. Les généraux qui ont abusé de leur pouvoir par un coup d'Etat sont toujours en train de soutirer de l'argent. Nul ne devrait être surpris par l’absence de justice dans les tribunaux thaïlandais. Il n'y a pas de transparence ni de responsabilité dans aucunes des grandes institutions publiques, que ce soit la Monarchie, la Magistrature, le Gouvernement ou l'Armée. Pour étouffer toute critique, les juges ont leur propre version de la loi de lèse majesté.

Ce qui devrait nous surprendre et devrait nous inquiéter, c'est que la quasi-totalité du mouvement des ONG thaïlandaises, la quasi-totalité des milieux universitaires de la Thaïlande et de tous les grands médias ont gardé le silence, ou pire, ont soutenu cette destruction de la liberté d'expression et de la démocratie. Et ce qui doit nous mettre aussi en colère, c'est qu’Amnesty International ait refusé de faire quoi que ce soit de substantiel pour défendre les prisonniers d'opinion en Thaïlande.

Le mouvement des ONG a tourné le dos à la «politique» et à la primauté de mouvements de masse dans les années 1980. Ils ont alors adopté une "politique de lobby». Tout d'abord, ils ont été s’éprendre du gouvernement Thai Rak Thai, puis, quand ils ont été pris au dépourvu par les politiques de ce gouvernement en faveur des pauvres – qui ont prouvé que les ONG ont seulement été "jouer" au développement – ils se sont entichés à la folie pour les conservateurs royalistes. Une telle volte-face était seulement possible en ignorant la politique, les enseignements de la situation internationale et toute théorie. Des dirigeants d'ONG ont fait valoir qu'ils étaient « les » véritables militants, et non des rats de bibliothèque ni des théoriciens. C'est pourquoi ils peuvent se justifier de leur soutien à l'édition du coup de 2006 et c’est pourquoi ils n'ont pas réussi à défendre la démocratie depuis. Au lieu de se soucier d'analyser la situation politique, ils ont battu les chemins pour fréquenter les généraux, les gouvernements de tous bords et tous ceux qui avaient du pouvoir.

Les universitaires sont encore pires. Pendant des décennies, ils ont évité le débat politique, préférant les querelles personnelles à des arguments de principe. Personne n'est jamais forcé de justifier ou d’argumenter ses croyances. À l'occasion lorsque les documents sont écrits, ils sont descriptifs et ignorent le travail de ceux qui posent les questions embarrassantes. De même, ils défendent leurs intérêts de classe moyenne et ont appuyé le coup d'Etat de 2006, ils n'ont pas ressenti la nécessité d'une explication sérieuse autre que de répéter l’argument des dominants que les pauvres "ne comprennent pas la démocratie". Ce comportement non-universitaire est riche de satisfactions. Beaucoup tirent des revenus supplémentaires de la collaboration avec les élites dirigeantes.

Les élites conservatrices thaïlandaises jouent un jeu dangereux. Ils ont commencé une guerre civile entre le peuple (aujourd'hui représenté par les Chemises rouges) et les royalistes en chemises jaunes. Au début de 2006, ils ont décidé d'utiliser des moyens extraconstitutionnels pour se débarrasser d'un gouvernement élu. Leur justification était la "corruption" et les "abus de pouvoir" par le Premier ministre Taksin Shinawat et son Thai Rak Thai. Si il y a beaucoup à critiquer dans les actions de Taksin et du Thai Rak Thai, il faut dire aussi que les élites conservatrices, y compris la monarchie, ont toujours été corrompues et ont toujours abusé de leur pouvoir. Ce qu'ils n'ont pas aimé, c'est que quelqu'un d'autre pourrait être de plus en plus puissant grâce au processus démocratique.

Ces élites ont pendant des décennies mené la Thaïlande de derrière les coulisses comme si c'était leur propre fief. Un réseau client patron toxique attire de nouvelles recrues vers cette "élite parasitaire", où des fortunes sont faites au détriment des pauvres qui travaillent dur. Ce vaste organisme parasite maintient sa légitimité en affirmant que la Thaïlande est une monarchie absolue, où le roi est un dieu tout-puissant. Pourtant, le roi est faible et n'a pas de "caractère" et sa puissance est une fiction. Les généraux de l'armée, les politiciens, les hommes d'affaires privés et les conseillers rampent aux pieds du roi, rendent hommage à sa "puissance", tout en exerçant eux-mêmes le pouvoir réel dans le pays tout en amassant des fortunes. Mais le roi est très vieux ; son fils est haï, craint ou considéré avec mépris. D’où l'élite tirera-t-elle ses revenus au moment où le Roi mourra?

Comme dans l'histoire des " nouveaux habits de l’Empereur", les élites thaïlandaises répètent à la population (et peut-être même au roi) un paquet de mensonges afin de promouvoir leur propre ordre du jour. Le roi est un Dieu! Le roi est tout-puissant! Nous servons le roi! Et la loi sur le crime de lèse majesté et d'autres mesures autoritaires sont utilisées pour appuyer ces mensonges. Mais le garçon a déjà parlé! La plupart des gens en Thaïlande peuvent voir que l'empereur n'a pas de vêtements! Le Roi n’a pas tenu la société thaïlandaise ensemble. Il n'a créé ni justice ni égalité et, tout au long de son règne, il s’est rangé publiquement du côté des militaires et des anti-démocrates.

Mais le processus de destruction du réseau corrompu, privilégié et autoritaire autour de la monarchie, va prendre du temps. Des gens comme Suwicha Thakor, Da Torpido, Boonyeun Prasertying et beaucoup d'autres vont souffrir en prison. Les Chemises rouges auront à se mobiliser et à s’organiser sur une perspective à long terme. Pendant ce temps, des hommes politiques tels que Taksin, et beaucoup d'autres, s'accrochent encore à des idées royalistes, prétendent être de «loyaux sujets» du roi, tout en attaquant les conseillers privés pour leur implication dans la planification du coup. Beaucoup de Chemises rouges sont nerveux et veulent aller plus loin afin de construire la démocratie et la justice sociale.

Nous ne devons plus avoir peur. Mais cela est plus facile pour moi de le dire depuis la sécurité de la Grande-Bretagne! Nous devons tous être le petit garçon qui dit ce qu'il voit quand l'empereur se promène nu. Pourquoi devrions-nous, le peuple thaïlandais, être de «loyaux sujets du roi"? Dans une société démocratique et égalitaire c’est le roi doit nous être fidèles. Si lui ou tout autre futur monarque n'est pas disposé à écouter les gens, à respecter le peuple comme son maître, et à défendre la démocratie, alors nous avons absolument besoin d'une république.
3 avril 2009